Herkese Hak Ettiği Değeri Vermek

Deneyimlerimiz her zaman içinde bizi değiştirir, hatta değiştirmek ile de kalmaz bakış açılarımızı ve önceliklerimizi yenilememize sebep olur. İnsanların üzerimize basıp geçmelerine, fikirlerimizi her daim suistimal etmelerine ve her defasında bizi önemsizmiş gibi hissettirmelerine izin vermememiz gerektiğini "fark etmemize" yardımcı olur.

Kısacası, herkese hak ettiği değeri vermeyi öğreniriz...

Hayatımızda var olan herkesi hak ettiği yere koymak ve öncelik vermek, öz saygımızın temellerini sağlam inşa etmek, kendimiz ile ilgili fikirlerimizi güçlendirmek ve kendimiz için pozitif ve negatif olan şeyleri fark etmek demektir.

Tüm bunları yapabilmek için, herkesin hayatımız ile ilgili söz sahibi olabileceğini düşünmemeliyiz. Güven ve öncelik, "kazanılan" ve "inşa edilen" iki ayrıcalıktır.

Birinin günlük hayatımızı etkileyip etkileyemeyeceğine karar verme hakkımızı saklı tutarız.

Olgunlaşmak, büyümek ve önceliklerimizi belirlemeyi öğrenmek ile eş anlamlıdır aslında.

Zaman içerisinde nelerin gerçekten ilgimizi çektiğini fark etme konusunda da uzman olur çıkarız. Sağlıklı ve sağlıksız bağlardan, bizi zenginleştiren ve kıran insanlardan, adetler ve beklentilerden vb. bahseder dururuz.

Her daim birilerinden hoşlandığımızı düşünür dururuz ve bu sebepten dolayı da herkesi memnun etmeye çalışırız. Böyle olunca da bir süre sonra kaliteli insanlar ile değil de kuru bir kalabalık ile etrafımızın çevrili olduğu hissine kapılırız. Bu genellikle zaman içerisinde değişir.

Gördüğümüz hasardan mı, geçen yıllardan mı bilinmez ama hayatımızın en önemli yerinde olduğunu düşündüğümüz insanlara öncelik vermeye başlarız.

Bu ne hataları affedip affetmemek ile ilgili bir durum ne de hayal kırıklıklarından kaçıp kurtulmaya çalışmak ile.

Bizi reddedilmekten, terkedilmekten ya da yolda yürürken sendelemekten koruması için sığınacak kollar aramamız ile de ilgisi yoktur.

Hayatımız boyunca bize eşlik edecek olan partner ya da arkadaşlara sahip olup olmama meselesi değildir.

Bir kişinin mükemmelliğe ulaşmasını isteme sorunu da. Bu daha çok sevdiğimiz kişilerin farkına varıp önceliklerimizi uzlaştırmak ve ilişki bavulumuzu zenginleştirmek ile ilgili bir durumdur.

Görüntülere hiçbir zaman aldanmamak lazım çünkü o görüntüler zaman içerisinde değişebiliyor.

Bize iyi gelmeyen insanlardan kopabilmek için öncelikle, duygusal acının ilişkinin doğasının bir parçası olduğu fikrini barındırmaktan vazgeçmemiz gerekiyor.

Hayatımızın her noktasında önceliği değerli olduğunu düşündüğümüz insanlara verir ve ilk onları seçeriz. Beraber geçtiğimiz aşamalar bizim ve diğerlerinin taktığı maskeleri ortaya çıkarmaya yarar.

Bu yüzden de, hem kendimizin hem de diğerlerinin maskelerini düşürmek için önce gözlerimizi ovuşturmalı ve başka insanların beklediği ve istediği gibi olmaya çalışırken aldığımız zararın farkına varmalıyız.

Endişelerimizi bilmek ve endişelerimize gereken değeri vermemiz gerçekten çok önemli.

Hepimiz olduğumuz gibiyiz. Karakterimiz yalnızca bize ait olmalı, başkalarının zorlaması, önceliklerine ve ilgilendiği şeylere karşılık vermesi gibi bir sorumluluğu yoktur.

Bu tür bir özgürlüğe sahip olabilmek için, geçmişimizi ve şu andaki duygusal durumumuzu gözden geçirmeli, ne tür önceliklerimiz olduğunu ve bu önceliklerin kimler ile ve nelerle ilgili olduğunu belirlemeliyiz.

Kimliğimizden vazgeçmek pahasına bile olsa verdiğimiz "tüm bu ödünlerin" birikip bize acı vermesine izin veririz.

Bu konu hakkında hiç düşünmeyiz, bu da kesinlikle kendimizden kaçma ihtiyacı hissetmemize sebep olur.

Bu olay alerjisi olan birinin, halının altına girip, tozun onu etkileyeceğini bile bile nefes alma gibi hayati bir fonksiyonuna engel olmayacağını düşünmesine benzer.

Bu yönden bakıldığı zaman, bu soruların ve negatif insanların, şu an yaşadığımız hayattan çaldığını ise hiç şüphem yoktur.

Bu da ne yazık ki bizim hayatımızdaki pozitifliğimi götürür ve bu da ne yazık ki canımızın yanmasına sebep olur. Hem de o kadar çok yakar ki. Bu yüzden önceliklerimizi yanlış bir şekilde sıraya koyduğumuz zaman yeterince acı çekti isek, içinize bakın, iyileşin ve bir adım daha çıkın.

Çıkarken de şöyle bağırın : Yeter! Bir daha kimseye hak etmediği değeri vermeyeceğim...

Dostça ve sağlıcakla kalın...

Sibel Erdem - 20.03.2018