Eskiden Daha Güzel Olan Şeyler Nelerdi?

Geleceğimizin en büyük sorunlarından biri, sokakta rahatça oynayamayan çocuklar. Hafta sonu balkondan dışarıyı izlerken bir şey fark ettim

Sokaklarda oyun oynayan çocuk yok!

Sonra kendi çocukluğumu düşündüm. Biz akşam olana kadar hatta yaz aylarında akşamları bile sokakta oynardık.

Eve girmek istemezdik. Eminim şu an bu yazıyı okuyan yaşıtlarım ya da benden daha büyükler o zamanların nasıl güzel ve eğlenceli olduğunu hatırlarlar.

Şimdilerde çocuklar apartmanların içinde büyüyor, enerjilerini atmak için AVM'lerdeki oyun alanlarına götürülüyorlar.

Kapalı bir ortamdan, daha büyük kapalı bir ortama giriyorlar. Onlar adına üzülüyorum. Sokakta arkadaşlarla bisiklet yarışı yapmanın verdiği heyecanı, komşuların bahçelerindeki meyve ağaçlarına tırmanıp meyveyi dalından ve de komşudan gizli yemenin verdiği keyfi, mahalle arasındaki yeşil bir alanda mahalledeki çocuklarla bakkaldan alınan abur cuburların ortaya dökülüp; sanki bir piknik yapılır gibi hep beraber yemenin mutluluğunu, sokak maçı yapmayı, deli gibi kavga edip 5 dakika sonra hiçbir şey olmamış gibi barışıp oynamayı, annenin seni eve çağırdığını duyup "Daha oyunumuz bitmedi." diyerek eve gitmek istememeyi hiç bilemeden büyüyorlar.

Bunları şimdiki çocuklara ya da ergenlere anlattığımızda o zamanlara pek de heveslenmiyorlar; çünkü tadını bilmiyorlar.

İnsan tadını bilmediği bir yemeği özlemez.

Onların bildikleri bilgisayar oyunları, telefon ve tablet. Birbirlerini oyun oynamaya internet üzerinden davet ediyorlar, çünkü oyun internette. Enerjisini atamayan çocuk evde hırçınlaşıyor, iş hayatından yorgun argın eve gelen ebeveynler çocuğa karşı sabırlı davranmakta zorlanıyor hatta çoğunlukla davranamıyorlar. Gergin bir aile ortamında büyüyor çocuklar, içlerinde hep bir öfke, nedenini bilmedikleri. Sevgilerini değil öfkelerini göstermeyi biliyorlar. Bu sebeple karşılarındakini en acımasız şekilde eleştiriyorlar hem sanal ortamda hem de gerçek ortamlarda. Yaşamadıkları bir şey hakkında bile yorum yapıp ahkam kesebiliyorlar. Onlar için her şey ya siyah ya da beyaz, griye yer yok hayatlarında. Toplumsal ilişki düzeyleri de yok denecek kadar az.

Peki böyle bir gençlikten nasıl bir gelecek kurmalarını bekliyoruz?

Teknoloji çağındayız tabii ki onu kullanmalı hatta ilerletmeliyiz ama teknolojide ilerleyeceğiz derken insanlığımızda geriliyoruz. Tecavüz vakaları bebeklere kadar gelmişken, şiddeti her türlü canlıya yapmaya başlamışken, biz büyükler olarak bile sokakta tek başımıza gezmeye korkarken;

Çocuklarımızın sokakta oynamasına nasıl izin verelim?

Sokaklarında çocuk kahkahaları olmayan bir toplumdan daha kötüsü bunu fark etmeyen bir toplumdur.

#Farkındaolun

#Jassmenn