Geçmiş Daha mı Güzeldi, Geçmişi Biz mi Yaktık?

Bazen yaş durum ne olursa olsun oturup düşününce ne kadarda yalnızlaştığımızı, ne kadar da kendimizden birbirimizden uzaklaştığımızı görür de iç geçirmez miyiz?

Oysa daha ne kadar zaman olmuştur ki arkadaşlar dostlar ailelerle evlerde sokaklarda okulda iç içe dış dışaydık.

Hepimiz birbirimizi bilirdik. Kızar küser hatta kavgalar ederdik. Ama birimizin canı yansa evinde bir huzursuzluk olsa her şeyi bırakır koşardık...

Adına bugün "eskiden" diye başladığımız o zamanlarda, evet yollarımız hep asfalt değildi, evlerimiz iş yerlerimiz kafelerimiz gökdelen site ya da rezidansta değildi.

Ama o çamurlu yollarda, o kapısı camı dağınık evlerde biz vardık. Emek vefa sevgi dostluk vardı. Hani bu da yeterdi bize. En fazla tuz şeker alamazdık ama komşu hacer teyzeyle idare ederdik. Ya da kalemimiz olmazdı ama sıra arkadaşımız Salihin yedek kalemini alana kadar kullanırdık.

Sonra ne olduysa oldu, yeni yollar yeni evler yeni kafeler bitti mantar gibi.

Hani az güzel de değildi. Rahat çamursuz sıcaktı her yer. Ama bir baktık ki bizlerde de bir şeyler değişmiş. Hacer teyze Salih velhasıl kimse kalmamış. Koca bir biz ve yalnızlık.

Birden anlamda veremeyip kızmaya korkmaya ve yalnızlaşmaya başladık.

Sahi bir şeyler iyileşirken iyi bir şeyleri bunların asfalt ziftine, bina betonuna, araba lastiklerine mi kattık gömdük..

SAHİ BİZE NE KALDI MEYDANLARDAN SOKAKLARDAN

BELKİDE GEÇMİŞİ KENDİMİZLE BİRLİKTE YAKTIK..