Kafede yanımda sevdiğimle oturmak mı daha huzurlu yoksa tek başıma doğayı dinlemek mi?

İkisi de farklı bir huzur ama ben olsam biraz duruma göre değişir derim. Yanımda sevdiğim kişiyle kafede oturmak, sohbet etmek, kahve içmek. Bu bana daha sıcak ve paylaşılmış bir huzur gibi geliyor. İnsan sevdiğiyle birlikteyken zamanın nasıl geçtiğini bile anlamıyor, ortam kalabalık olsa bile o anın içinde ayrı bir dünya oluşuyor. Ama tek başıma doğayı dinlemek de bambaşka bir şey. Kuş sesleri, rüzgâr, sessizlik. İnsan kendi düşüncelerine daha çok dalıyor ve zihni dinleniyor. Biraz daha içsel ve sakin bir huzur bu.

Bu biraz kalbinin o gün hangi sesi daha çok duymak istediğiyle ilgili.
Sevdiğinle bir kafede oturmak…
Kalabalığın içinde sadece ona odaklanabildiğin, göz göze gelince dünyanın geri kalanının fluya düştüğü bir huzur. Kahven soğur belki ama sohbetin içini ısıtır. Yanındaki insan, bulunduğun yeri “özel” yapar.
Ama tek başına doğayı dinlemek…
Orada da başka bir dinginlik var. Kimseye anlatmadan, kimseyle paylaşmadan sadece var olmak. Rüzgarın sesi, yaprakların hışırtısı, içinden geçenleri sakince duymak. O anlarda insan kendine daha çok yaklaşır.
Ve senin kurduğun o sahne…
Mayıs ayı, bir bahçe, iki sandalye…
Aslında cevap orada saklı gibi.
Çünkü bazı huzurlar yalnızken bulunur,
ama bazıları sadece “biriyle” anlam kazanır.
Belki de en güzeli şu.
Doğanın ortasında, kalabalıktan uzak…
ama yine de “yalnız değilken” huzurlu olmak.
Yani iki seçeneğin birleştiği yer.

Aylardan Mayıs bi' bahçe, iki sandalye İki içecek, bir de sen.. o güzel yüzün aldığın nefesin nedeni karşın.. ve ona her baktığın da yaşadığının varkın da olmak ne güzel bir duygu dur.. karşın da bir gölge var ve şimdi onu tanımak anlamak neden bu kadar zor...

Sevdiğim insan yanımdayken kafede oturmak bana daha huzurlu gelir. Çünkü ortamdan çok kiminle olduğun fark yaratıyor. Doğa tek başına da iyi gelir ama sevdiğin kişiyle paylaşılan küçük bir anın tadı başka oluyor. İnsan bazen bir manzarada değil, birinin yanında dinleniyor.