Demir alma günü gelseydi limandan, yeni rotanız neresi olurdu?

Eğer bugün demir alma günü olsaydı, sessiz ve yorgun bir kıyıya doğru süzülmek isterdim. Kalabalıktan, sesten ve yüklerden uzak bir yere. Belki Ege’nin bir koyu olurdu bu, telefonun çekmediği, zamanın saatle ölçülmediği bir yer. Sabahları deniz kokusuyla uyanıp, akşamları gökyüzünün sessizliğine dalabileceğim bir sığınak. Rota haritada değil, daha çok içimde olurdu. Çünkü bazen kaçmak değil, yeniden bulmak ister insan. Kendini, sesini, huzurunu. O yüzden limandan ayrıldığımda bir adrese değil, bir hâle doğru yol almak isterdim. Belki hiçbir yerin tam adı yoktur, ama ruhun ihtiyaç duyduğu yer hissedilir. Ve o gün, rotayı kalbin çizer.

Eğer demir alma günü gelseydi limandan, yeni yön huzurun, samimiyetin ve gerçekliğin hüküm sürdüğü bir yer olurdu. Çünkü bu hayatta en kıymetli şeyin, insanın içini ısıtan gerçek bağlar olduğunu anladım. Gideceğim yerde kimse birbirine rol kesmiyor olurdu; herkes olduğu gibi, maskesiz, yalansız yaşardı. Yeni , bana sahici sevinçler yaşatan, yanında olduğumda hiçbir şey konuşmasak bile kalbimi ferahlatan insanların olduğu bir liman olurdu. Gerçekten iyi insanlar… Onların verdiği sevinç, herhangi bir hediyeden, , başarıdan çok daha değerlidir benim için. Çünkü onların varlığı bile iyileştirir insanı. Yanındayken güçlü olmaya çalışmama gerek kalmaz; zayıf yönlerini de kabul eder, eksiklerini sevgiyle sararlar. Demir alma günü gelse, yönü onların kalbine çevirirdim. Çünkü hayat, gerçekten iyi insanların etrafında anlam kazanıyor. Onlarla geçirilen zaman bir ödül gibi, içsel bir liman gibi. Ve ben, o limana tekrar tekrar varmak isterim.

Eğer bir gün demir alacak olsaydım bu hayattan, rotam ne kalabalık şehirler olurdu ne de lüks sahiller… Ruhumu en çok dinlendirecek, kalbimi en az yoracak bir yere giderdim. Belki taş evlerin olduğu, sokaklarında çocuk sesleri yankılanan bir sahil kasabası… Sabahları denizin kokusuyla uyanıp, akşamları dalga sesleriyle uykuya daldığım bir yer. Kimsenin kimseye yüksek sesle konuşmadığı, kimsenin kimseyi yarım bırakmadığı bir yer. Kalbin yeniden atmayı öğrendiği, hayatın sessiz ama gerçek olduğu bir liman. Çünkü bazen rotayı uzaklara değil, içinin tam ortasına çevirmek gerekir.