"Artık demir alma vakti gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan" yolculuğunuz meçhule mi?

Çok çok eski zamanlarda Hicazkar'ın bir sorusuna vermiştim bu cevabı;

İşte şimdi gitme vakti.. Yorum sahıplerının keskinlikleri harika.. Hayatlarının her karesinde aynı cesareti sergilemeleri umuduyla..

Gitmenin zaruriyet oluşturduğu, kişinin buna kanaat getirdiği her durumda gider insan..
Er ya da geç, hüzünlü veya mutlu, susarak veya ağlayarak zamanı geldığınde mısafır oldugu gönulden gıder mutlaka..
Unutulmak, unutmak için değildir bu gidiş.. Çaresizliktir asıl baş edemediği, hiç açılmayacak bir kapıyı sürekli yumruklamaktan yorulduğu için gider, sesi duyulmadığı için, duyguları tatmın etmedıgı ıcın bazen, bazen de adına mutluluk dediği tarafından kanatıldığı ıcın gıder..
Gider..
Er ya da geç misafir olduğu bu gönülden gider insan..
Sanırmısınız ki her giden tebessümle gider.. Kendini bırakarak, boyun bükerek herşeye, omuzlarını düşürerek hayata, bir daha asla dıyerek gıder..
Akıtarak gider gözyaşlarını, kar zarar gütmeden, anlatamadan kımselere kendını, Varlığına ıhanet ederek gider.. ama gıder bır gün, misafir olduğu o gönülden..
Mutlaka gider..

Hayat meçhullerle dolu.. Sürekli meçhule gidiyoruz..
Bilmiyoruz aynı yastığa yıllarca baş koyacağımız kişiyi
Bilmiyoruz yıllar sonra nerede hangi işte hangi halde ve kimlerle olacağımızı.
Ve bilmiyoruz ahiretimizin, akıbetimizin ne olacağını...

Oldu bana sermaye-i hayret bîm-i ümmid,
Bilemem eyleyecek hande midir girye midir?

Büyük şair Urfalı Nabi'ye ait bir gazelin beyitidir bu.

Sermaye-i hayret : düşünme sebebi
Bîm: korku
Ümmid: ümit, umut
Hande: gülmek
Girye: Ağlamak

Sonumuz hande olur inşallah...