“Zaman lazım sadece, unutacaksın! Nasıl unuttuysan çocukluğunu, kırılan oyuncaklarını. Kırılan kalbini de öyle

Yaşanmışlar kolay kolay unutulmaz herşey beyinde depolar unuttum dersin ama unutamazsın..

Ufak birşey gelir aklına herşey ilk gün ki gibi gözünde canlanır..

Ama eskisi gibi can yakmaz kabuk tutmuştur çünkü..

Unutmak mümkün olsaydı ama malesef öyle bir imkan yok

Ne çocukluğu be 2 saat önce yediğim yemeği bile unuttum. Şu anı ve geleceği yaşamak için,

Bu şart geçmiş ne ki ula geçmiş ölü olan demektir.

Ölüyle ne işimiz olur bizim biz bilinmeyenin yani yaşayanın peşinde gidenleriz. :)

Unuttuk tabi :) Cunku zaman icinde o kadar cok kırılıyor ve kırıyorsun ki, yenileri yasamaktan, eskileri hatırlamaya fırsat kalmıyor. Dogal olarak unutmak ve onumuzdeki maclara bakmak, en iyi cozum alternatifi gibi gorunuyor bu durumda :)

Cemal Süreya dan yazdığın için 5 :)))

Doğru Yapıçtırıcıyı bulunca yapıştırıyorsun kırıkları:)

Herşeyi unuttum ya. Bir kendimi unutamıyorum onuda becerebilsem iş tamamdır

Cemal Süreyya'ya bu dizelerde katılamıyorum. :) Kırılan kalbi unuturum ama oyuncaklarımı asla! :)

bazen canın acıyarak unuttun sanıyorsun ama yalnızca sanıyorsun hiçbirşey unutulmuyor

zamanla unutmayan bişey yok.. iyi ki de unutuyoruz.. unutmadan yaşayamayız ki iyi ki zaman denen bişey var

Kirilanlari hatirlamadiklari icin, az da olsa hatirladiklarini dusunup "Hayir unutmadim!" diyor insanlar.

Zaten unuttuklarini hatirlasa, unutmus olmazlar.

Aklının ucuna oturdum kendimi bekledim.

Gelmedim. Gelmedim. Gelmedim...