Bir insanın değerini anlamanız için kıymetini bilmeniz için ille de onu kaybetmeniz mi gerek?

Aşktaki partnerimizin sağladığı tatminle değil,neden olduğu tatminsizlikle değerini daha iyi kavrarız.Çünkü o aynı zamanda hem arzumuzun tetikleyicisi hem de arzumuzu kısmen tatmin eden varlıktır.Bu yüzden en çok sevdiğimiz varlık her zaman bizi en çok doyumsuz bırakan varlıktır.Acı yoksa aşkta olmaz.

kaybedince anladıklaerı dogru ama uzaktan yurutulen ilişki apayrı bişey. uzakta da olsanız karşınızdakıne ona ait oldugunuza dair guven vermişseiniz her şekilde kafası rahat olcaktır, yanı uzak olmak kıymetinizi anlamasını saglamıyo malesef. sizi kaybettigini anladıgı zaman baslıyo pismnanlıgı.

insanoğlu böyledir...hep kaybedince anlar kıymetini kaybettiklerinin...kel ölür sırma saçlı olur kör ölür badem gözlü olur söz bi bakıma yalan...kıymetini anlamıyoruz bi lütuf olarak görmüyoruz onları...

Az düşünmekten bunlar becillikten.

Uzak mesafelere ragmen bir ilişki sürüryorsa orda aşk vardır buyuk ıhtımal.

Malesef ancak kaybedince değerini anlıyoruz.Azıcık kaybetme korkusu olsun etekler tutuşur daha sonra yine aynı devam eder.Nedendir bilinmez ama bu böyle genelde.

insanlar doyumsuz varlıklar karşındaki ne kadar iyi olursa o kadar şartları zorluyorlar karşısındakı insanı son anı kadar zorlayıp zamanla tüketiyorlar o insan hayatından çıkınca işte o zaman akıl başa geliyor ama ne yazıkkı iş işten geçiyor...

inan uzak mesafe de aynı şekilde zor bu seferde araya özlem giriyor daha da zorlaşıyor

Bu bir kısırdöngüdür..

Kaybedince degerini anlıyoruz çabalıyoruz sonra kazanıyoruz ama tekrar onu kaybetmeye başlıyoruz..