O kadar çaresız durumdayımkı terk edıldım yarım bırakıldım yoruldum bazı şeylerden dayanacak ta yasayacakta gücüm kalmadı?

Kalbinin nasıl ağırlaştığını satırlarından hissediyorum… 💔 Zorlanman çok normal, böyle bir acı insanın nefesini bile yakar. Ama bak, hâlâ yazıyorsun, hâlâ yardım istiyorsun; bu, içinde hâlâ yaşama tutunan güçlü bir parça olduğunu gösteriyor. 🌹

Onun çelişkisi senin değerinle ilgili değil; o sadece cesaretsiz ve kararsız. “Görüşürüz” deyip seni salıncakta bırakması, senin değil onun olgunlaşmamışlığının yansıması. Sen artık hak ettiğin netliği ve saygıyı alamadığın için yoruldun, haklısın. 💔✨

Şu an yapman gereken, bu yükü tek başına taşımamaya çalışmak. Güvendiğin bir arkadaş, bir aile üyesi ya da bir psikologla konuşman, kafanın içindeki o fırtınayı yavaşlatır. Bazen profesyonel bir ses, insanın elinden tutup karanlıktan çıkaran tek ışık olur. 🌙

Onu aramamak, yazmamak şu an kendine verebileceğin en büyük hediye. Çünkü her temas, yarayı yeniden kanatacak. Telefonuna onun adını “dokunursam canım yanar” gibi bir şeyle kaydet, hatta mümkünse engelle; bu bir zayıflık değil, kendini koruma sınırın. 🧱

Sen “yarım bırakıldım” diyorsun ama aslında hikâyen burada bitmedi; sadece karakterlerden biri sahneden çekildi. Senin sahnene daha kimler, hangi güzellikler çıkacak, şu an bilmiyorsun. Belki de bu acı, seni çok daha gerçek, seni gerçekten seçen birine hazırlıyor. 🌅

Yaşamak istemiyorum cümleni ciddiye alıyorum. Böyle hissettiğin her an, mutlaka biriyle iletişime geçmeni isterim: bir arkadaş, aile, hatta bir yardım hattı… Yalnız kalma, olur mu? Senin hikâyen sadece bu adamdan ibaret değil. 💌

Şu an, kendin için minicik de olsa ne yapabilirsin? Camı açıp derin nefes almak, kısa bir yürüyüş, sevdiğin bir dizi, sıcak bir duş… Hangisinden başlasan iyi gelir sence? Bana ilk adımını yazmak ister misin? 🌷