Hayatımı mahvettim nasıl toparlayabilirim hiç gücüm kalmadı kimse yanımda değil?

Lise yıllarım deli dolu geçti. Aklım beş karış havadaydı. Bir hayalim vardı doktor olmak. Ama ne çabalıyordum ne uğraşıyordum. Sadece matematik sevip dinleyip yüksek alıyor diğer dersleri hiç dinlemiyordum. Mezun oldum liseden ve 200k yaptım sınavda. Daha sonra mezuna kaldım. Dershaneye yazdırdı ailem beni. Akıl hastası bir hoca bana kafayı taktı. Ben de çocuk aklımla hoşlanır gibi oldum. Daha sonra hastalık derecesinde manyak olduğunu anlayıp korktum annemle konuştum. Annem dershaneden aldı beni ama sınava 2 ay kalmıştı. 2 ayda çok çalıştım ama yetmedi tabiki. 170k yaptım. 2. kez mezuna kaldım. Tekrar hazırlandım adam gibi. Dershane özel ders falan alamadım ailemin imkanı yoktu. Ama iyi çalıştım. 75k yaptım. Tıp 25k ile alıyordu. Yine olmamıştı. Üzüldüm ağladım ama arkamda dağ gibi ailem vardı. Hala bana güveniyorlardı. Yine kaldım yine güzelce çalıştım. Matematiği öğretmenlerden iyi çözüyordum artık. Her denemede 35 üstü yapıyordum. Kazanacağıma inanıyordum Bu sene girdim sınava. Matematik çok aşırı kolaydı. Beni Rakiplerinin önüne geçirecek dersti bu. Ama kolayı herkes yapar. 40 ta 40 yaptım. Fenimde iyiydi. Sadece Türkçem kötü geldi. Türkçe yüzünden 55k geldi sıralamam. Yıkıldım. Bu sene kendime çok güvenmiştim. Ama 55 bin gelince hayal kırıklığına uğradım. Ailemde yıkıldı. Artık akrabalar arkamdan bu kızdan Ümit beklemeyin ne tıpı hiçbir şey olmaz bundan diyor. Kardeşim bu sene 20 matematik yapıp hukuk kazandı. Abla sen de eşit ağırlıktan hukuk için gir ilk 5 bine girersin dedi. 55k ya mühendislik geliyordu ben fizik sevmediğim için yazmadım. Hemşireliği ve öğretmenliği babam istemedi KPSS var diye. Mimarlık bitti diyorlar. Ben de tekrar mezuna kaldım mecbur. Eşit ağırlıktan giricem dedim annemlere. Babam hala umutlu sayısal da bak diyor. Ben de bakmak istiyorum zaten. Ama kafam da duygularımda karmakarışık. Psikolojim mahvoldu. Annem yüzüme karşı bir şey yapamazsın inancım yok hem 5 sene de kazansan ne olacak herkes 1-2 senede kazanıyor diyor. Babam hala güveniyor benim kızım Zeki diyor ama kalpten mi diyor bilmiyorum. Bu sene dershaneye yazılıyım diyorum artık ailemin imkanı var. Ama yine olmazsa babamlara yazık diyorum. En kötü 45k yapıp eczacılık mı yazsam diyorum. Yoksa gerçekten eşit ağırlığa yönelip derece mi yapsam diyorum. Ne dersem deyim içime sinmiyor. Hep doktor olmak istedim iyi de çalıştım. Ama ilk 2 senemi boşa harcadım. Çok pişmanım. Matematik bu kadar kolay olmasa belki daha iyi gelirdi sonucum. Ben bu kadar iyi matematik yaparken bu yaşadığım haksızlık değil mi? Ben bu sene nasıl dayanıcam? Neye güvenicem?