Yıllardır herkese yalan söylüyorum, bu alışkanlıktan nasıl kurtulabilirim?

Her ne kadar anonim olsam bile bunu itiraf etmek benim için çok zor.

Arkadaşlar olay benim için çok ciddi ve rahatsız edici boyutta ve artık nasıl işin içinden çıkacağımı bilmiyorum. 10-12 seneyi aşkındır tanıdığım herkese, konuştuğum herkese hatta kendime bile yalan söylüyorum. Şimdi olayı anlamanız için size birkaç örnek vereceğim,

1. Yıl 2013 ben hiç var olmamış bir insan uydurdum, çocukluk arkadaşım var beraber büyüdük filan diye de eskiye dayanak sağlattım. Daha sonra bunu herkese inandırdım aslında yurt dışında şöyle böyle filan diye bu yalanı desteklemek için fake hesaplar bile kurdum ve o hiç var olmayan insan bir gece vefat etti olarak gösterdim. Ve tam 7 senedir 01.11 tarihinde sanki gerçekten vefat etmiş birisini özler gibi story atıyorum.

2. Aslında zengin değilim, herhangi bir güçlü bağlantım yok gariban kendi hallerinde olan annem ve babamla yaşıyorum. Babamın köy sayılabilecek bir ilçede ufak bir terzi dükkanı var annem de ev hanımı. Fakat hayatımda bana hayranlık duymasını istediğim birkaç insan benim çok zengin olduğumu, hatta babamın mafyatik işler yaptığını filan sanıyorlar. İnanılmaz bir kredi borcu içerisindeyim sırf o zenginlik görüntüsü için. Ben ilçede yaşamıyorum işim için o ilçenin iline taşındım. Zaten ilçede kime ne yalanı söyleyebilirim değil mi? Fakat ilçemizdeki herkes aslında beni farklı bir işletmede üst düzey yönetici olarak sanıyor.. Oysa sadece küçük bir yerde getir götür yapıp telefonlara bakan bir sekreterim :)

Bazen sadece olduğum yeri yalan söylüyorum, hiç düşünmediğim bir şeyi düşünmüş gibi davranıyorum. Erkek arkadaşım var o da bu yalanları söylediğim bir kurban adeta. Bugün güzel bir restoranda yemek yedik ve ben bir anda "hayatım aslında sana.. markanın saatini alacaktım fakat stokta kalmamış" diyerek saçma sapan bir şey uydurdum, ne saate baktım ne böyle bir hediye almayı düşündüm, zaten istesem de alamam yüklü miktar borcun altındayım.

Bakın bu yalanlardan sıyrılmaya çalışıyorum. Erkek arkadaşımı çok seviyorum fakat bu yalanları unutmasını sağlayamam. O hiç olmayan bir kızı seviyor ve ben her saniye yalan söylüyorum. Bazen sadece gülsün diye, bazen sadece konu çıksın diye, bazen konuşmak için. Ama ondan ayrılıyorum ve yemin ederim o kadar pişman oluyorum ki.

Bir süredir yeni tanıştığım insanlara yalan söylemiyorum kendimi durdurmak için çok çabalıyorum ve daha az konuşuyorum, 2 aydır bir iş yerinde çalışıyorum ve size yemin ederim tek kelime yalan söylemedim, bazen boşluğuma gelip 1-2 şey sallasam da ya misal yani diyerek konuyu geçiştirdim.

Konu 1-2 özürle kapanacak bir şey değil, ben vefat eden arkadaşımın mezarı varmış gibi gösterip erkek arkadaşımı oraya götürdüm, çocukluk arkadaşımdı vs diyerek ismi olmayan saçma sapan bir mezarın başında ağladım "Neden ismi yazmıyor 13 sene olmuş" dedi ben de anne babası yok zaten kendisi yurt dışındaydı biz buraya temsili mezar yaptırdık " gibi bir şey salladım o da inandı. 4 yıldır birlikteyiz ve 4 senedir 01.11 tarihinde o mezara gideriz.

Ben yalan söylemekten çok yoruldum, ne kafam kaldırıyor ne başka bir şey, psikiyatriye gitmeyi çok düşündüm ama bunu yapamam ben kendimle bile konuşamıyorum, artık bu yalan konusunu beni yaşayıp yaşamam konusunda bile tereddüt ettiriyor. Çevrenizde var mıydı veya duyduğunuz okuduğunuz bir şey var mı, siz bu kadar büyük olmasa da yalan söylemekten kurtuldunuz mu? Bunlar nasıl oldu. Ne olur yardım edin lütfen.