Bir insanın olgunlaşması için mutlaka acı çekmesi mi gerekir?

Bence evet, ama sadece acı çekmek değil, o acının içinden nasıl geçtiğin mesele
Hayat bize bazen öyle bir tokat atıyor ki, o an dünyanın sonu gelmiş gibi hissediyoruz ama sonra, o toz duman dağıldığında, aslında bambaşka bir insan olduğumuzu fark ediyoruz acı, insanın içindeki çocuksu beklentileri törpüleyen en sert törpüdür insanın sınırlarını, kendi gücünü ve gerçekten neyin önemli olduğunu anlaması için o sessiz, karanlık günlerden geçmesi gerekiyor
Yani, acı bir zorunluluk değil belki ama bir hızlandırıcı insanı kabuğundan çıkmaya zorlayan o zorlu süreçler olmasa, çoğumuz olduğumuz yerde saymaya devam ederdik acı çekmek değil, o acıdan ders çıkarıp, eskisinden daha dirençli ve daha kendi ayakları üzerinde duran biri olarak çıkmak olgunluk dediğimiz şey..

Evet acı çekmesi şarttır. Şart değil diyenler genelde kendini empat olarak isimlendirse de tam tersi bu konuda ne kadar eksik olduklarını bilmiyorlar. Buna binlerce örnek verilebilir. İnsanların zaten zihnimizde ki o mukemmel formundaymışlarcasına değerlendirilmesi lazım. Çünkü soru zaten bu formu yakalamakla alakalı... 37 yaşındayım anne babasıyla büyüyüenlerin ebeveyn eksikliklerinden gelen eksiklikleri bilmemeleri bir kenara , bu kişilerin yaşadığı zorlukları dile getirdiklerinde bile arkalarından psikolojisi bozuk vs diye etiketlendiğine şahit oluyorum. Adamın psikolojisi eksik değil sadece senin aldığın o aile desteğinden mahrum büyüdüğü oyle gördüğü için onun yapmak zorunda olduğu yollar farklı sadece. Bu toplum normlarına uymadığında hemen psikolojisi bozuk denilip kestirip atılıyor. Halbuki mental olarak ''psikolojisi bozuk'' diyen adamdan daha sağlam olduğu aşikar. Amaan çok uzun konular kısacası evet, acı insanı olgunlaştırır.