Majör depresyon. tedavisi?

Majör Depresyon kişiye olumsuzu gösterir, düşündürür. Kapkaranlık bir girdaptır; görürsünüz ama kimselere gösteremezsiniz. Kopukluk vardır; yaşadığınız dünya ile nefes aldığınız dünya arasında uçurum vardır. Kolunuzdaki problem ve babanızın hastalığı ile ilgili durumlar da bunun üzerine ekstra yorgunluk katacaktır, biliyorum. Bir önerim var; eğer İstanbul'da yaşıyorsanız İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Psikiyatri Servisi'nden randevu almaya çalışın ve oradaki hekimler ile tedavinize devam edin. Çapa Hekimleri gerçekten alanlarında kendilerini fazlaca geliştirmiş, donanımlı hekimler. Ben gerek ayakta, gerekse yatarak uzun süren tedaviler gördüm. Hiçbir zaman beni kırmadı, üzmediler. İyi hissedebilmem için, vazgeçtiğim bu hayata tutunabilmem için ellerinden geleni ve hattâ fazlasını yaptıklarına canıgönülden inanıyorum. Allah eksikliklerini göstermesin. Bu seviyelere gelmek hiç kolay değildi. Allah kimseyi bu vaziyetlere düşürmesin. Zira bu noktada insanlara derdimi anlatamadım. Lûgatımdaki tüm kelimeleri kullandım belki de ama başaramadım. Neler hissettiğinizi anlıyorum, emin olun.

Anladım. Evet, o kahrolası kısır döngü. Bir kurt gibi içten içe zamana yayarak kemirir insanı ve evet, dediğiniz gibi yıpratıcıdır, fazla yıpratıcıdır. Ağlama nöbetleri, gülme nöbetleri, ani git-gel'ler bu duruma bağlı olarak gelişen enerji yoksunluğu. Öyle ki, evde mutfağa gidip bir badak su içmek için saatlerce kendimi yataktan çıkmaya ikna etmeye çalıştığım oldu defalarca. Evet, haklısınız; böyle olmamalıydı. Bahsettiğiniz ilaçları bilmiyorum, kullandığımı da hatırlamıyorum. Benim ilaçlarım güçlüydü. Son çare olarak heyet kararı ile EKT Tedavisi uygulandı ve ben şimdi hayatımın (tahminimce) %40 kadarını hatırlayamıyorum. Gördüklerim, duyduklarım, gezdiğim yerler, yaşadıklarım vs. Ya da kesit kesit hatırlayabiliyorum, bir yerden sonrasını hatırlayamıyorum. Nihayetinde "kişi işlevini yitirmiştir" diyerek rapor çıkarıldı. Yani kaybettim, aklımı kaybettim. Dengi, telâfisi olmayan bir kayıptan söz ediyorum. Gülbahar Hanım, lütfen tedavinizi aksatmayın ve bu duruma düşmeyin. İnanın bana, dönüşü yok. Müziği seviyorsanız, ona yönelin meselâ. Oyalayın kendinizi. Ben daha iyi bir yol bulamadım. Gerektiğinden fazla düşünmemeye çalışın lütfen. Dozunu kaçırdığımız için dibin dibine vuruyoruz. En azından siz kurtulun.

Hekimlerimin ciddi uyarılarına rağmen ilaçlarımı aniden kestim. Yaklaşık 3 ay kadar şiddetli titremelerim oldu ve o anlarda küçük çaplı kalp krizleri geçirdiğime de inanıyorum. Çok çok zor bir süreçti. Eve hapsettim kendimi ve aylarca kimseyle konuşmadım, görüşmedim. Nihayetinde kötü bir şey oldu ama burada bunu söylemem doğru olmaz, kötü örnek olabilirim. Bu yüzden size ısrarla tedavinize devam etmeniz gerektiğini söylüyorum. Evet, genetik de olabiliyormuş. Teyzeniz ve iki kuzeninizi kaybettiğinizi yazmışsınız, başınız sağ olsun. Allah sabır versin. Ülkemizde sizler gibi cevherler neden böyle zor duruma düşer, akıl işi değil. Allah sizin de yardımcınız olsun.

Tavsiyesiniz için teşekkür ederim, sağ olun. Fakat benim için yapılabilecek bir şey kalmadı. Bunu hekimler de ben de gayet iyi biliyoruz. Bu yüzden benim ilaç kullanmam vücuduma zarar vermekten öteye geçemez artık. Tadını biliyorum, acı ölümdür bu. Ben de güçlüydüm; işlerimi kendim görür, her problemi kendi başıma çözmeye çalışırdım. Şüphesiz ki en büyük hatam da buydu. Boyumu aşan derinliklerde debelenip durdum, debelendikçe daha da battığımı çok zaman sonra görebildim. Öylesine kapalıydım ki, kimseler de fark etmedi battığımı. Ne yazık ki her birimiz farklı farklı tükeniyoruz bu dünyada. Rahat bir hayat sürebileceğime inanmıyorum. Bu adsız acılar ikinci bir ten gibi sarmışken beni, bu pek de olası değil. Bununla yaşamayı öğrenemedim, alıştım sadece. Sohbetiniz için teşekkür ederim. Bilmeden yanlış bir söz söyleyip ayıp ettiysem özür dilerim. Hakkınızı helâl edin. Hoşçakalın.