Kocam vefat etti 1 ay önce kendime gelemiyorum?

Yazdıklarınızı okurken içim parçalandı. Ne sizin için, ne de çocuklar için hiç kolay değil elbette. Ne desek kalbinizde ki acıyı hafifletemez. Hayatta hepimizin zorlukları yaşaması, baş etmek zorunda olduğu acılar oluyor, keşke olmasa. Ama bu hayat hayali bir rüya misali. Ne yaşarsak yaşayalım her şeyin anılardan, birlikte paylaşılan güzel anlardan ibaret olan bir dünya. Ölmek yok olmak değil, sadece bilmediğimiz ebedi başka bir dünyaya ulaşmak demek. Hepimiz orada sevdiklerimizle er ya da geç ebediyen, bir daha hiç ayrılmamak üzere kavuşacağız inşallah. O dünyaya gözlerimizi açtığımızda, aslında bu dünyanın ne kadar kısa bir anlık rüyadan ibaret bir zamana sahip olduğunu fark edeceğiz. Kalana sabretmek, direnmek, kaldığı yerden yaşama devam etmek elbette çok daha zor. Sadece şunu bilmenizi isterim; ölüm bir son değil, ebedi kayıp değil. Sadece tekrar buluşana kadar araya belirsiz bir hasret girecek ama er ya da geç tekrar buluşacaksınız sabrederseniz. Mezarını ziyaretini aksatmayın, ettiğiniz her dua ona sizden birer hediye olarak ruhuna ulaşacaktır. Sizin onu hatırladığınızı ruhu daima bilecektir. Siz annesiniz, çocuklarınız için önce kendinizi ayakta tutmalısınız. Çocuklarınızın artık size her şeyden çok ihtiyacı var. Bunun için de önce kendinizi toparlayıp ayağa kalkabilmeniz lazım. Bu hiç kolay değil biliyorum, gerekirse psikolojik destek alın lütfen. Ne faydası olur ki demeyin; bazen insanın halini anlatacak onu anlayacak başka birilerine ihtiyacı oluyor yükünün hafiflemesi için. Kendiniz için olmasa bile çocuklarınız için ihtiyacınız ne ise onu ihmal etmeyin.

Babam hastalıktan ellerimde vefat ettiğinde, onca çabama koşuşturmama rağmen ben de o vefat edince bir süre tanıdık tanımadık hayatta olan herkese düşman oldum, kin duydum, hınç duydum. Babamın yerine ölmeyi daha çok hakeden insanlar olduğunu düşündüm o an. Ama sonra gördüm ki aslında herkesin acısı kederi kendine özgü. Herkes bu hayatta bazı acıları tadıyor ve bunlarla yaşamak için mücadele ediyor. Aslında hepimiz aynıyız, hepimiz günün birinde çok sevdiklerimizin yokluğu ile yaşıyoruz bu hayatı. Çok zor evet ama bizi bu dünyada yaşamaya çabalamaya devam ettirebilen en önemli şey; ölümün bir son değil, ebedi hayata geçiş olduğu. Bir gün inşallah orada hep birlikte olacağız. O zamana kadar ruhunu anarak, dinlendiği yeri ziyaret ederek, ardından dualar yaparak hasretimizi hafifletmek yapabileceğimiz en doğru şey. Allah size ve ailenize sabırlar versin dilerim. Zaman bir sel gibidiri; önündeki her türlü engeli mutlaka süpürüp götürür. Bu acılar da hafifleyecek, bununla da yaşadığınızı üstesinden geldiğinizi göreceksiniz. Cennette ebedi hayatta tekrardan kavuşana kadar bu kısacık hayatı yaşamak zorundayız. Tekrardan sabırlar dilerim...

Allah rahmet eylesin öncelikle doktorların ya da arkadaşlarının yapabileceği bir şey yok. Doktorlar büyücü değil. Ölüm bu hayatın doğal unsurudur belki şimdi öleceğim. Evet kayıp insanı üzer ama herkes bir gün ölecek. kendinizi toparlayıp devam etmeniz gerekir.