Hasta olunca devlete mi koşarsın, özele mi gidersin?

Param olsa özele giderim. Devletin doktorlarını genel olarak başarılı bulmuyorum. Nadiren başarılı olanı olabiliyor.
Zaten göz doktorum da çocukluk zamanımdan beri özelde çalışan bir doktordu. Gözümü başkasına emanet etmem. 6 yaşımdan beri aynı doktora gidiyorum. İkinci ameliyatımı ailem başkasına yaptırma lafı edince bile “ Bırakın. Başkasına yaptıracaksanız kalsın.” demiştim. Çünkü hem alışkanlık kaynaklı hem de ilk ameliyatımda o güveni bana vermiş demek ki. Ondan önce Ankara’da bir devlet hastanesine de götürmüşlerdi. O kadın, beni de ailemi de korkutmuştu. Küçüktüm ama hayâl meyal hatırlıyorum. “ Türkiye’de bu ameliyatı sadece ben yapıyorum. Şu ana kadar nerede kaldınız? Kör de kalabilir.” demiş aileme. Yalanını s*ksinler ! Araştıra araştıra şu anki göz doktorumu bulmuşlar. O da Ankara’da Dünya Göz Hastanesinde çalışıyor. 6 yaşımdan beri de ona gidiyorum. İki ameliyatımı da başarılı bir şekilde korkutmadan, ben bir şey hissetmeden, ailemi de moral olarak kendine getirerek yaptı. Çok tatlı bir ihtiyar. Allah, uzun ömür versin ve görevini yapmaya devam etsin inşallah.
Devletin dişçilerini de hiç sevmem. Kadınsa özellikle hiç sevmem. Çoğu doğru düzgün uyuşturmadan diş çekiyor. Uğraşmıyor ama bağırınca da “ Benim prensiplerim var. Bağıranın dişini çekmiyorum.” diyorlar. Madem öyle özeldeki kadın doktor gibi uyuşması için uğraş. Bağırmaya gelemiyorsan niye dişçi oldun, sen?