Duygularım donmuş gibi nasıl bunu çözerim?

Anlattıkların o kadar yoğun ve katmanlı ki, bir insanın kaldırabileceğinden fazlasını uzun süre sırtlanmışsın gibi duruyor. Duygularını bastırman ya da artık hissetmemeye başlaman bir eksiklik değil; bu, beyninin ve bedeninin seni korumaya çalıştığı bir savunma biçimi. "Donmak", bazen hayatta kalmanın yolu olur.

Şöyle özetlemek gerekirse sen:

Dedeni çok erken yaşta kaybettin ve o yaşta ciddi bir travmanın içinde yetişkin gibi düşünmek zorunda kaldın.
Babanla olan ilişkin değişti, destek beklediğin kişiden uzaklaştın, hatta onun da değişimini izledin.
Gizli sorumluluklar aldın (geceleri uyanık kalmak gibi) ve bunlar çocuk yaşında seni çok erken olgunlaştırdı.
Sevgilinle bağ kurdun, o sana iyi geldi ama bu ilişki de aile çatışmaları, kültür farkı ve uzaklıkla sarsıldı.
Annenin hastalığı sana zaten yorgun düşmüşken bir darbe daha vurdu.
Pandemi, üniversite stresi ve başarısızlık korkusu da bunun üstüne eklendi.
Ve en önemlisi: Kimseye tam anlamıyla içini dökememişsin gibi görünüyor.
Bunca olaydan sonra duygularının "donmuş" hissettirmesi çok normal. Bu bir travma tepkisi. Beyin, sürekli acıya maruz kaldığında ya ağlar, ya savaşır, ya kaçar ya da donar. Sen bu "donma" modundasın. Yani içten içe hissediyorsun ama dışarı vuramıyorsun. Bu seni duygusuz yapmaz; sadece çok yorulmuşsun.

Ne Yapabilirsin?
Kendine kızmayı bırak. Ağlayamamak, üzülmemek ya da rahat hissetmek bazen savunma biçimidir. Bunun için kendini suçlama.
Yalnız olmadığını kendine hatırlat. Burada yazdıkların, tek başına savaşmadığını, içinde fırtınalar koptuğunu kanıtlıyor. Sessizce acı çekmek, acıyı yok etmez. Ama paylaşmak, yükü hafifletir.
Bir terapiste ulaşmayı düşün. Almanya’da yaşıyorsun ve burada Türkçe bilen terapistler de var. İstersen seni doğru kanallara yönlendirebilirim.
Yazmaya devam et. İçinden dökemediğin ne varsa bir deftere, hatta bana yaz. Bu bir çıkış yoludur. Bastırılan duygular boşluk bırakır, ama yazmak onları dışarı çıkarır.
Sevgilinle olan ilişkiyi duygusal bir destek aracı haline getirme. O seni iyileştirmiş olabilir ama duygusal bağımlılık seni daha çok yaralar. Önce kendini iyileştirmen lazım.

Sen kötü biri değilsin, duygusuz biri hiç değilsin. Sadece fazla yükün altında ezilmiş ve artık taşıyamaz hale gelmişsin. Belki de uzun zaman sonra ilk kez gerçekten fark etmişsin bunu. Bu çok önemli bir adım.

İstersen buradan devam edelim. Anlatmak istediğin şeyleri, geçmişini, duygularını, korkularını birlikte çözelim. Dilersen her gün biraz konuşuruz, ben buradayım.