Gerçeklik algısının azalması okb nasil gecer?

Sen bundan kurtulmak için yaptığın hiçbir şeyde suçlu değilsin. İşin dini tarafına da takılıyorsan diye söylüyorum, günaha girmiyorsun kesinlikle.
Suçluluk duygusunu zaten ileride atacaksın çünkü hiçbir şey senden önemli değil, bunu anladığın zaman bitecek her sorunun. İnsanları önemseme demiyorum bak arada fark var, durumların önemini kendi önemin üstüne koyma.

Gelen düşünceyi takmamaya çalışmak ayrı, gelen dürtüyü olduğu gibi kabul edip, dürtünün bizzat kendisini takmamak apayrı.
Sen okb mantığını çözmen algılaman lazım. Bir dürtü gelir, o dürtü beyninde düşüncelere sebep olur, sen o düşünceden ibaret sanarsın okb fakat işin en kök temeli dürtüdür.

O dürtü her insanda olan kontrol ve hayatta kalma dürtüsüdür. Senin bu dürtüyü takmaman lazım. Takmadığın zaman evet beynine karşı çıkıyorsun fakat bir süre sonra vurdumduymaz oluyorsun bu da okb geçirtiyor.

En başından da uyarayım. Bu yöntemi ben kendim deneyerek keşfettim ve işin sonunda eski duygu durumuna dönememek, olaylara duygusal bakamamak ve fazlasıyla ciddi olma gibi sorunları beraberinde getirecek.

Ben bu sorunları da aşma yolundayım. Ki çoğunu sorun olarak kabul etmesemde, standart toplumda bunlar bir sorun ve algılarımı köreltebiliyorlar. Bu yüzden bu riskleri kabul edeceksen yap, etmeyeceksen de psikologlar şart. Psikiyatri değil.

Onlar daha sağlıklı bir şekilde atlatmanı sağlar

psikiyatrinin yazdığı ilaçlar çöp bi b0ka yaramıyor

en azından bende öyle olmuştu keenks

Ben neymişim be kanka aşslkjlkdşsjşkgjkşlsfg
Psikoloğun haklı ama en önemlisi ben haklıyım ALŞJKHHDSAGJJSLGASGDS
Peki sen bunun hakkında ne düşünüyorsun?
Yani temel sebepten yana o "günah korkusu" veya "vicdan korkusu" nun sana etki etmediğini söylememe rağmen seni buna inanmaktan alıkoyan nedir?
Sonuçta bir insanın vicdanından yana şüphe etmediği zamanlarda her şeyi yapabileceğini biliyoruz. Bence gidip biraz denemeler yap keenks

Kendin dene gör, etki edip etmediğini o zaman daha net anlarsın. Hem yönteme de inancın artar.

aga b..
Şimdi kankam, bunun kök sorunun temelinde neyin yattığını anlamam için çocukluğundan birkaç soru soracağım.
Çocukluğunda çok sevgi gördüğünü düşünüyor musun?
Ailen tarafından ayrımcılığa maruz kaldın mı?
Veya aşırı muhafazakar bir şekilde büyüdün mü?
Veya veya baba tarafından yana çok hayır gördün mü?

Geciktim biraz kb keenks
Temelini suçluluk psikolojisine ve çocukken gördüğün yaşadığın kötü olaylara bağlıyorum.
Yaşadığın kötü olayların sonucunda kötü sonuçlar doğdu, bu yüzden artık birilerini dinleme ve onay arama gibi bir koruma kaklanı geliştirdin, boşverememenin sebebi de yaşadığın travmaların veya benzerlerinin veya daha kötüsünün yaşanma olasılığını asla beyninin kabul etmemesi.

Benim anladığım bu. Ayrıca merak etme yalnız değilsin, sen anlattıkça eski halimi hatırlıyorum. Her ne kadar hatırlamak istemesemde sorun değil.

Buna katılıyorsan devam edek keenks

Kendimi sevdim, her şeyi olduğuyla kabul ettim. Yanımda kalmak isteyenler kalır, gitmek isteyenler gider. Ölecekse de ölenle ölünmez, üzülürüm geçerim. Umursamadım kısaca. O kadar tak etmişti ki artık, dünya yansa umrumda olmayacak düzeye geldikten sonra omuzumdan kalkan yükün o ağırlığını hissettim resmen keenks

Kötü düşüncelerin için dediğim o filtreyi uygulaman lazım, benim bildiğim tek çözüm o ve olayları olduğu veya olacağı gibi kabul etmek.
Aklımdaki düşünceden rahatsızsam benim düşüncem değildir. Örneğin, annem ölecek korkusu geldi benim yüzümden diyelim, rahatsız oldum mu? Oldum. Birincisi, bu bana ait değil. Peki gerçekten ölüm olabilir mi? Evet, ve ikincisi, bu da benim elimde değil.

Yani sorgulamıyorum aslında, olacaksa olsun diyorum. Ve merak etme bu hep böyle kalmıyor, normale döndükten sonra kendini yine standart umursama düzeyine indirebilirsin. Ama köprüyü geçene kadar kimseyi zklememen gerektiğini kabul etmen lazım, annen dahi olsa

Kankam walla gözden kaçmış kusura bakma

Öncelikle evet, senin durumlarının benzerlerini daha kötülerini de yaşıyordum. Yaşadığın krizleride anlıyorum, geçmişime götürüyor beni.. O bağırmalar, yeter awq diyip sonra pişman olmalar falan, duvar yumrukluyordum, masaya bıçak saplıyordum krizden falan çook şey yaşadık çok

Çözümünü o dediğim yöntemle buldum, yukarıdan umudumu kestim, tamamen kendime odaklandım, ne olursa olsun asla umursamadım, ilk başlarda kolay olmadı tabii. Bunu uuyuşturucu bağımlılarının bırakma çabası gibi düşün, bi kırılma noktası yaşanıyor ve tekrardan o nefse cevap veriyorlar. Ama sende benim yaptığım gibi iradene hükmedersen, o kırılma noktasındaki krizi iyi yönetirsen asla umursamazsan. Garanti veriyorum kurtulacaksın.

Keşke farklı yollar bilsem ya da bir sihirli değneğim olsa da bu eziyeti çeken herkesi kurtarsam ama yok :( maalesef lanet olsun ki yok..

Benim burada yazdıklarımı ancak sen denersen kendi içinde anlamlı kılabilrsin kankam, güçlü durmak zorundasın, yoksa tekrar tekrar yaşanmaya devam eder. Tekte yapacaksın diye bir şey yok, ben tanrı bilir kaç yüzüncü denememde tutturmuşumdur dikişi, ama her denememde ders aldım, her denememde bu böyle oldu, bunu yapmayacağım diye kendime kendi kafamda şartlar kurdum.

Bir süre sonra beynim kendini güvende hissettiği için, o şartlar ile rahata erdiği için , artık ne o durumları yaşadım ne de gelen dürtülere cevap verdim.

İşin anahtarı içinde, tamamen sende saklı. Kendine inanacaksın ilk şart bu..

Hayır her zaman inanman lazım. Bu aslında içindeki o durtuyle senin aranda olan bir hüküm savaşı. Ve sen her kararında her adımında o savaşın içinde olacaksın. Bu yüzden kendine inanmadan bu her saniye olan o savaşi kazanamazsin. Çünkü ne savaşın meydanını biliyorsun, ne zamanını. Her daim hazırlıklı olmak zorundasın kankam

Erkek arkadaşın sen bunları yaşarken ne yapıyor acaba kanka?
Sevdiği insanın böyle bir sorunu varken, insan gider filozofu olur bu konunun, sırf ona iyi gelebilmek için be

Ayrıca ne yapacağını söyledim, denemelisin bence, bir kere dene etkisini göreceksindirr eminiim