Şu aralar psikolojik olarak daha iyiyim ama ilk zamanlar bir hayli etkilenmiştim. Onca insan, onca hayat bir hiç oldu. Bu kadar basit olmamalı ya. Geride kalanlar yaşadığına nasıl sevinsin, sevdiği insanları toprağı vermişlerken. Çok acı. Umarım aynı şeyleri tekrar yaşamayız.
İnsanlar için üzülüyorum ama fazla etkilendim diyemem. Genel olarak halimize üzülüyorum tek kurban ölenler değil. Bu ülkede hepimiz birer potansiyel kurbanız. Bu hale geldiğimiz için üzülüyorum. Can kıymetsiz ama hala koşa koşa gidip canlarını degersizleştirenlere oy verebilecek olan kitle yuzunden yılgın ve umutsuz hissediyorum. Biraz da bu durumu kabullendim galiba alıştırdılar bizi bu yaşam mücadelesi ve düşük standartlara boyun eğmeye.
Benim bütün enerjimi almış gibi. Günlerdir çok üzgünüm. Binlerce kahreden kare görüyoruz ama bugün Bi amcanın başına yüzüne kül sürüp çaresizliğini izleyince bütün sinir sistemim boşandı ve hüngür hüngür ağladım.
Üzüldüm, uyuyamadım baş ağrısı filan yaptı. İnsan hastalıklarının başı stres zaten. Az önce bir saattir, beni çok üzen bir şey vardı üzüntüden dudağımda uçuk çıkmış.