Depresyonda olduğumuzu nasıl anlarız?

Ben 4 yıldan beridir kendimi mutsuz hissediyorum bir türlü hayattan keyif alamıyorum. Öz güvensizim insanlarla doğru düzgün iletişim kuramıyorum. Kendimi sevmek için saçma sapan insanlarla bile sevgili olmuşum ama kendimi sevmek için o insanları sevmem gerekmiyormuş. Ben kendime hep düşman birisiymişim zaten. içten içe yeteneklerime, kendime, varlığımın güzelliğine inanamıyorum. Hayatın güzel olduğunu, yaşamanın güzel olduğuna inanmak istiyorum, mutlu olmak istiyorum, hayatımdan biraz olsun memnun olmak istiyorum. Bazen mutlu olan insanlara gıptayla bakıyorum bu insanlar nasıl mutlu olabiliyor diye şaşırıyorum. Ben diğer insanların aksine kendime canımı sıkacak, üzecek bir şeyleri kolaylıkla bulabiliyorum. Büyük, küçük her şey canımı çok sıkıyor, her şeye çok üzülüyorum. Haber kanallarındaki kadın cinayetleri haberleri , kopek tecavüz haberleri beni o kadar çok etkiliyor ki. Bazen bu dünyada güzel hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Bunca yıl yaşadım ve sanki bu dünyaya gelmekle hiçbir şeyi değişememişim gibi hissediyorum. Sanki bu dünyaya gelmeseydim de bu dünya güzel bir yer olurdu. Kendimi bu dünyada fazlalık gibi hissediyorum. Böyle hissetmek istemiyorum ama. Olumsuz düşünceleri engelleyemiyorum. 4 yıldan beridir iyice sulu göz bir insan oldum neredeyse her şeye ağlıyorum. Bazen ortada ağlanacak hiçbir şey yokken de ağlıyorum. Küçücük şeylere bile saatlerce hatta bazen günlerce ağladığım zamanlar oluyor.

Mesela üç gündür ağlıyorum bir arkadaşımla aramda geçen küçük bir tartışma yüzünden. Arkadaşımın benimle konuşmak istemediğini düşünmek beni çok üzdü, üstelik samimi olduğum bir arkadaşım da değildi. Yine de insanların beni umursamadığını ve insanların beni sevmediğini düşünmek bana kendimi çok kötü hissettiriyor. insanlarla neden iletişim kuramadığımi bilmiyorum. 15 kilo vermiştim verdiğim kilonun 5ini geri aldım. Tekrar vermem gerekiyor o kiloları. Kilo takıntı var çünkü. Çocukken insanlar beni kilolu olduğum için dışlardı ve kilomla dalga geçerdi. Belki de hâlâ içten içe bundan korkuyorumdur. Uyku düzenim de iyice bozuldu. Bazen sabah altıya kadar uyumuyorum bazen akşam yedide uyuyorum tuhaf bir düzenim var. Hep stresli, kaygısıliyim. Gerçekten mutlu olmak istiyorum ve hayattan keyif almak istiyorum ama olmuyor. Psikiyatriye bir defa gittim anksiyete tanısı konuldu bana ama belki de ben de depreseyon da olabilir bilmiyorum. Psikiyatriyle 15, 20 dakika kadar görüşmüştük zaten çok uzun konuşmadık. Tekrar gittiğimde psikiyatri bana depresyon tanısı da koyar belki. Ya da sadece depresif hissediyor da olabilirim ama bu geçici bir durum değil. Geçmiyor içimdeki kötü hisler bir türlü. Eğer bu hislerimi yenmemi sağlayacak bir ilaç varsa hemen içerim iyileşmek için elimden geleni yaparım. Çünkü artık hayattan keyif almak istiyorum. Bu hayatı boşu boşuna yaşıyormuş gibi hissetmek istemiyorum. Mesela bir şeyleri başardığımda, insanlar bana iltifat ettiğinde mutlu olmak istiyorum. Ama insanlar bana iltifat ettiğimde veya bir şeyleri başardığımda hiç mutlu olamıyorum bazen. Herkesin güldüğü şeylere gülemiyorum ama bazen de hiç kimsenin gelmediği şeylere çok gülüyorum. üzerimde hep bir yorgunluk hissi oluyor. Bazen keşke uyumak zorunda da olmasam, uyanmak zorunda da olmasam beş on dakikalığına ölsem de hiçbir şey yapmak zorunda olmasam diye düşünüyorum. Ölümü de çok fazla düşünüyorum. Depresif düşüncelerimden bunaldım.

Çok teşekkür ederim hikâyeni benimle paylaştığın için.❤❤ Umarım yakın zamanda istediğin hayata kavuşabilirsin.🙏🏻🙏🏻