Sizce bunlar depresyon belirtileri mi?

Hakli ola bilirsiniz) ama sorun su ki ben hayatima birinin girmedine izin de veremiyorum ki. Bu da bu dengesizlik yüzünden. Biriyle tanisirim, konusmaya baslariz ve ben birden bire cevap vermemeye baslarim. Nedensiz. Sadece ruh halim öyle istiyodur. Ve ya görüsme ayarlariz ben 10 dakika kala vazgecerim. Sonra da niye diye pisman olurum. Zaman belki olustura bilirdim ama, bilmiyorum cok garip bir insanim gercekten.

Cok basit ama bir o kadar da hakli bir yaklasim oldu diye bilirim) Cok tesekkür ederim. Hakli gercekten ola bilirsiniz. Cünki evet inanilmaz derecede kendi kendime kaliyorum. Belki dengesizlik nedenim de bu. Ama dorun su ki, ben hayatima birinin girmesine de izin vermiyorum ki. Veremiyorum. Uzun süredir yalnizim. Hic bir erkek arkadas edinme girisimim olmadi. Olanlari da ben redd ettim. Hala da redd ediyorum. Kendi aile yapimi hicbir zaman sevmedim. Annemle babam harika bir anne bana amma berbat bir evli ciftlerdi. Hala öyleler. Bu yüzden de bu güne kadar hep yanlis secimler yaptim. En donunda da tamamen biraktim. Aile, evlilik, iliski deneiginde gözümün önüne gelen annemle babamdan nasil uzaklasa bilirim ki. Hayatimi birine baglamaktan korkmam da bu yüzden. Ben evliligin iki cift arasindaki pek de örbek bir halini görmedim.

Bu noktada da devreye en az benim kadar takintili ve dominant olan annem giriyor. O ben kimi bulsam begenmez. Kimseyi bana laik görmez, bula bula bunu mu buldum der. Onun gözünde ben evet birini bulmaliyim. Ama bu birisi mükemmel biri olmali. Bazen bana „ sevmen lazim, sevince kabulleneceksin bir cok seyi tolere edeceksin“ der. Ama emin olun, adim gibi emin olarak söylüyorum. Bu gün karsisina birini cikarip ben buna asik oldum seviyorum beni mutlu ediyor. Mutlulugum icin desem. Ve o kisi onun istedigi gibi degilse ve ya kafasinda bana uygun degilse. Benim mutlulugummus sevgimmis umurunda olmaz. Uygulayacagi psikolojik baski ve siddet yeter. Insanlardan uzak durma sebeplerimden biri de bu. Ona göre ben akilli zengin benim gibi doktor hem de yakisikli üstelik ailesi de iyi birini bula bilirim ancak. Ve soruyorum, ben asik olmal ve ya hayatina birini almak icin bu kadar cok kritere sahipken ve annem sadece takilmam ve ya eglenmem icin bile öyledine biriyle tanismama izin vermezken, ben ne yapa bilirim. Bazen hayatimin kontrol tuslarindan biri de onda gibi hiss ederim

Annem aynisini yapmis. 27 yasinda kendisinden 13 yas büyük olan babamla sirf yanliz kalmamak, cocuk sahibi olmak ve babamin maddi durumu iyi diye evlenmis. Hep pisman oldugunu söylerdi. Hala söylüyor. Hep biz alsa bir-birimize göre degildik der.
Simdi bazen ben sirf annemin bu konudaki baskisi benden uzaklassin diye. „Ben zaten bizim istedigimiz gibi birini bulamam“ derim , ve ya bulamiyorum. Bazen hatta icimden bir öfke dogar ona karsi. „ Yapayalniz kaliyim da görsün“ derim. Bilmiyorum anlata biliyor muyum hisslerimi. Ama aynen böyle sanki ona ceza verir gibi ve ya kendimi cezalandirarak ona „ al eserine bak“ der gibi. Yani hani beni bir salmiyor ya, ben de bir güzel hayatinda kariyeri disinda hic birseye sahib olmayan, basarili ama yalniz mutsuz biri olayim da o da bu kadar baski ve yarginin, psikolojik siddetin eserini görsün.
Bunu anlatamam. Annemi cok seviyorum. En büyük destekcim. Ama bazen dönüp arkama bakiyorum da annem benim niye destekcim? Cünki hayatim boyunca onun istemedigi hicbirseyi yapmadim. Piano calmak onun hayaliydi, yapamamisdi. ben 3 yasimdayken Piano aldi, 7 yasinda basladim. Doktor olmak onun hayaliydi, yine yapamamisdi. 5 yasimdan beri doktor olacakdin diye büyüdüm. Ben tip okumaktan baska hic bir sey hakkinda düsünmedim ki. Simdi meslegime asigim bu ayri bir konu. Ama cocuklugumdan beri annem tarafindan yönetildim. Kitaplar aldi okudum, resim kursuna yolladi yapdim. O istedi ben uyguladim. Ve hep söyle der. „Senin su anki durumun benim eserim. „ yani ben onun gözünde onun basarisinin bir eseriyim.

Ona bazen tesekkür ederim, bazen öfke duyarim. Bazen hakli derim bazen haksiz. Kendime ben kimim sorusunu sordugumda cevap belli. Su anki ben. Ama su anki ben aslinda normalde yönetilmeseydi de ola bilir miydi? Bunu bilmiyorum iste.

Anneme bazen beni sürekli yönetip kontrol ettigi icin kizarim. O zaman da bana „ benim sana yaptirdiklarimin tek bir kötü yanini söyle“ der. O zaman da bulamam. Evet gercekten de bir insan olarak gelisimimin %90 ni annemin payi. Mütesekkir olmaliyim belki de gercekten

Peki neden annemin beni yönettigi duygusu bana vicdan azabi da veriyor? sonucta onun sayesinde su anki konumuma geldim. Bana verdigi destek. Ve ya onun hayatimdaki kontrolü sayesinde.

Asil sorun simdi ben 20 yaslara geldim, artik hayatim baska bir dönemi baslamali. Sevgi ve ya bir es gibi faktörlerin oldugu dönemi. Bu güne kadar hep okudum, okudum, calisdim. Hala öyle. Yurt disina yerlestim, bu sefer tamamen yanliz kaldim. Yine okudum, calisdim. Hayatimi kendi ayaklarim üzerinde tutuyorum.

Ve bu baslayan dönemde, bir sevgi ve bir es artik hayatima girmesi gereken dönemde, yine annem tarafindan kontrol ediliyorum. Bana onun hayalindeki adami neden bulamadigim icin baski yapiyor , gercekten saka gibi. Ve artik ona sadece sunu söylüyorum. Istemiyorum. Ben yanlizligi göze aldim. Yani yeterki beni salsin. Cünki burada kontrol ya onda kalmami ya bana gecmeli. O birakmiyor ben de alamiyorum.

Ben eglenmeyi bilmiyorum biliyor musunuz? Tatil planimi bile yalniz yapamam. Ne yapmam gerektigini söyler. Istedigimi yaptiginda susar, ama bir an tek bir an buldugunda bu sefer onu yüzüme vusktsn da kacinmaz. Ve ya hemen bir laf sokar. Sitem eder, subliminel duygu sömürüsü yapar. Yapmiyorum der, yi yapar.

Bakin su an bana hic bilmedigim baska bir isik tuttunuz) Tatminsiz olma nedenim de annem. Bu ola bilir mi gercekten?
Ben anneme genelde öfke dolu olurum böyle zamanlarda. Eger üzgünsem mutlaka onu ararim, saatlerce konusurum, ne kadar uzgun ve ya mutsuz oldugumu anlatir anltir onu da biktiririm. Neden bilmiyorum. Bildin isterim. Bu cocuklugumdan beri böyle. Sanki acisini ondan cikarir gibi. Kendi durumumla onu yaralamaya calisir gibi. Babama bunu yapmam mesela ve ya kardesime. Sadece anneme yaparim. Onu da yorarim bu konusmalatla biltirirm. Ama asla vazgecmem yapmaktan.
Sizce benim bilincaltimda anneme öfke yatiyor ola bilirmi? Yani bu yüzden, ona her mutsuz oldugum ani mutlaka ulastirmak isteye bilir miyim?

Peki ne yapmamiyim? Yani hayatimin kontrolu u ele almak imkansiz. Yani ben ne yapa bilirim ki?
Bütün kapilarim insanlara kapali. O kadar cekilmez bir insan oldugumu düsünüyorum ki bazen. Ben bile buna dayanamiyorum. Annem de bana hep, hayatda ondan baska kimsenin bana bu kadar sabir gösterip katlanamayacagini söyler.

Kendimi nasil tanimlarim... daha önce hic düsünmedim desem. Bir dakika.
Bilmiyorum aslinda. Ben dogdum. Uzun süre beklenen cocuktum. Annemle babam uzun süre bebek sahibi olamamislar. O yüzden cocuklugum genelde varlik icinde gecti diye hatirliyorum. Kutu kutu oyuncak, bebek, her gün hediye ile büyüdüm. Ama asiri yanlizdim. Babam disari cikmama izin vermezdi. Her deyi olan ama paylasacak tek bir arkadasi olmayan bir cocuktum. Hayali arkadaslarim vardi. Sonra kardesim dogdu. Ona karsi hep acimasiz ve kiskaanc oldugumu hatirliyorum. Annem kücükken erkek kardesimi yanindan ayirmazdi. Onu hep daha cok sevdigini düsündüm. Annemin sevgisini hep kiskanirdim. Erkek kardesim 14-15 yaslarinda annemden cok uzaklasdi. Simdi de cok uzak. Ben ona hep bagli kaldim. Beni hep daha kolay yönete bildi. Cünki ben takdir ve sevgiye hep acdim. O yüzden kendimi bütün bunlarin disinda ac biri olarak tanimlarim ilk önce. Hala öyleyim. Ilgiye acim. Sevgiye de. Takdir edilmeye ve basariya da. Okul ve kariyer hayatim genelde hep basariliydi. Yapi olarak zeki ve cabuk ögrenen biriyim. Takdir görmek beni mutlu eder. Onaylanmaktan aldigim hazzi hicbirseyden alamam. Övgü beni inanilmaz motive eden birseydie mesela. Bilmem ilk tanimim dogru oldu mu

Simdi sizinle böyle konusunca, o kadar iyi geldi ki anlatamam. Cok tesekkür ederim. Gercekten kalbinden tesekkür ederim.
Ve kesinlikle psikystristimi degismleiyim.)) Bana su an bir isik tuttunuz. Belki burdan yürürsem. Belki bunlari anlatirsam birine. Daha derine inersek. Ben baska biri olurum ha ne dersiniz?
Belkei IBs mi de OkB mi de yenerim.
Evet doktor olmaktan mutluyum su ani konumumdan da. Amma belki icimde birseyler degisir. En azindan bu duygusal bosluk ve dengesizlik. Bundan kurtulurum. Hem belki o zaman, hayatima biri de gire bilir. Söyle bir sey okumustun. Siz evrene kapilarinizi kapattiginizda onun yapacak birseyi kalmaz. Belki de biraz bu korku ve sikintilardan arinir, kendimi kasmaz ve alarina birakirim. Belki o zaman kapilarim dünyaya acilir. Icimdeki rütubet ve yosunlar gider. Cicekler acar ha?

Anlatacak kimsem yok ki. Arkadaslarima anlatamam. Kendimi ciplsk hiss ederim. Sizi sprekli rahatsiz edemem 😃 En azindan Terapistler saatlerce dinliyorlar.

Tam aksiyim. Asiri kibirli, dengesiz, yer-yer yalanci, bencil ve sıkıcıyım. Yani kendime objektif pencereden baktigimda meslegimi, zeka ve ya kültürün getirilireini ciktiginizda bir insan olarak geriye bu kaliyor.