Ailemden nefret ediyorum...?

Seninle aynı hayatı yaşıyoruz.

Onlar benden bense sadece çok sinirli olduğum anlarda onlardan nefret ediyorum bir süre sonra geçiyor ama kızgınım hep onlara zarar vermek istiyorsun bir an karşındaki herkeze artk bitsin diyorsun ama okadar kolay değil bizim gibiler bu tür durumları en ince ayrıntısına kadar düşünür değil mi? neden onları öldürüp onlara bu iyiliği yapayım? bir günah işleyeceksem neden onları öldürerek hem günah işleyip hem kendi canımı yakayım. en doğrusu en iyisi kendimizi yok ettiğimizde onlardan kurtulmuş ve kendimize yaptığımız şey için üzgün olmayacağımızı düşünmek. bende denedim senin gibi 1 kez değil defalarca ilki neşterle başladı bileklerimi kesmeme rağmen akan kana rağmen 3 saat baygın kalmışım kilitlediğim kapının çalış sesleriyle ayıldım küvetin halini anlatamam. cehennemdeydim sanki. ama ölmedim işte kollarımı sarmalayıp bornozu giydim çıktım birşey yokmuş gibi yaralar öylece kapandı kollarım kalkmıyordu acıyla kaldırıyordum bağırmam gerektiği anlarda gülüyordum saklamak örtbas etmek için. 2.si bıçakla daha büyük daha derin ve kesin olsun istedim. baş parmağımla bembeyaz gözüken kemiklerime dokundum tenimden sıcak olduklarını hissettm. bu sefer bileklerimi hem enine hem boyuna kesmiştim kesin olmalıydı yine birkaç saat baygınlık yine çalan kapı bu sefer anlamışlardı hastaneye götürüp diktirmek istediler ben istemedim itiraz ettim tartıştık polis

bak arkadaşım ölüm kurtuluş değil... ayrıca ailenle aranın kötü olması yüzünden ölmek de hoş gelmiyor... hayatını yaşa bu fırsat sadece bir defa veriliyor kötü bir ailen varsa bu senin hatan değil boşkoy onları... yaşın yeterince büyükse hayatının kontrolünü eline al yok değilse biraz daha sabret Allah kerimdir