Bir Sağlık Çalışanının Gözünden Acil Servis Maceraları

Selamlar, bugün stajımın dördüncü günü idi. Ben bir paramedik öğrencisiyim. Yani kısaca ambulans görevlisiyim. Paramedikler acil servislerde de çalışabildiği için okulum beni özel bir hastanede acil servise staj için verdi. Şimdiden tuhafıma giden şeyler gördüm. Başlayalım mı?

Dakika bir gol bir : Kocaman damarı göremiyorsan başkası gelsin!

Stajın ilk günü ve ilk hasta geldi. Hastanenin işleyişini öğrenene kadar izlemci olarak durmak zorundayım, en azından şimdilik ilaç çekip hazırlamak, ateş ölçmek, elektrot yapıştırmak gibi görevlerim var. Neyse efendim stajyer hemşire arkadaşım ile hastanın başına gittik. Ben izliyorum. Arkadaşım damarın yönünü ararken sinirli hastamızdan o sözler dökülüverdi ''Koskocaman damarı göremiyor musun, sen yapamayacaksan söyle başkası gelsin Allah Allah!'' diyerek tüm sinirini üzerimize kusmuş bulundu. Ortada bir problem yokken durduk yere bağırışı açıkçası şaşırttı.

Biz buraya yirmi milyar verdik, sık sık acıma!

Pansuman odasına bir hastamız geldi. Abimizin trafik kazasında bacağının bir bölümü kopmuş ve kopan kısmı değişik ve uzun demirler ile tutturmuşlar. İlk kez böyle bir şey görmüştüm açıkçası. Pansuman yaparken kullandığımız spançın(bez parçası) üzerine bir çeşit ilaç döküyoruz. Hasta yakını ilacı az bulmuş olacak ki ''Biz buraya yirmi milyar para verdik, ilaca acıma sık sık!'' diyiverdi. İnanın o an gülmemek için kendimi zor tutuyordum. :D

''Bu ayakkabıları giyeceğim, ÇIKARTMAM!''

Bir abimiz daha geldi. Rugan ve püsküllü çok değişik bir ayakkabı giymişti kendisi, altında da babet çorabı vardı. Ters dönük halde sedyeye çömelmişti. Doktorumuz ayakkabının vurduğunu, bir daha giymemesini söyledi. Çünkü gerçekten ciddi bir yara olmuştu. Ama abimiz ayakkabıyı giymekte ısrar ediyordu. ''Ayakkabıyı giyeceğim, çıkartmam. Pansuman yapın gideceğim!'' diyince arkadaşlarım pansuman yaptı. Sonra tekrar ayakkabıyı giyince ''Oh be şimdi oldu.'' diyerek abimiz rugan ayakkabılarıyla odayı terketti.

Evdeki şeker ilacını içip zehirlenen miniğimiz.

Tahminen 3-4 yaşlarındaydı. Evdeki zehir ilacını içmiş ufaklık. Bu yüzden de zehirlenmiş tabi. Acile bir bağrış çağrış ile girdiler. Yaklaşık 7 personel miniği tutmak zorunda kaldı. Oldukça fazla ağlıyordu ve damar yolu açmakta zorlanıyorlardı. Annesi ve kardeşi de bir taraftan ağlıyor tabi. Sonunda damar yolunu açtık, serum bağladık ve burnundan midesine kadar uzanan bir hortum taktık. Midesini yıkadıktan sonra ise takibe almış olduk. O an o minikle beraber ben de ağlamak istemiştim. Çünkü ufak bir çocuğun çığlıkları en az onun kadar benim de canımı acıtmıştı.

''Orası değil kızım, aha damarım burada benim!''

Bir teyzemiz geldi serum taktırmak için. Kendisine damar yolu açıyordu arkadaşım. Damarı incelerken teyzenin ağzından o laflar dökülüverdi ''Orası değil kızım, aha damar yolum burada. Hep buradan açarlar.'' diyen teyzeye şaşkın şaşkın gülümsüyordum. Ülkede herkes sağlıkçı, herkes herkese işini öğretmeye çalışıyor, ne garip değil mi? :))

''Allah razı olsun kızım.''

Stajyer başka bir arkadaşımın hatası yüzünden 1-2 gündür de yoğun bakımda staj yapıyorum. Yaşlı bir amca geldi Koroner Yoğun Bakım'a. Yemek yiyecekti, yatakta çok fazla hareket etmeleri yasak geçirdikleri operasyondan dolayı. Personel yemeği sen yedir deyince ben de tamam dedim. Amcaya yemeğini yedirdim. Sonra bana dediği şey ise ''Allah razı olsun kızım, Allah muradını versin.'' oldu. İşte o an bu mesleğin para pul için yapılamayacağını anladım. Bu mesleği sadece sevenler ve insan hayatını önemseyenler yapabilirdi. O amcanın bu sözü benim için paradan puldan kat kat daha değerliydi. O amcanın sözleri aslında benim mesleğimin ilk adımıydı.

*Fotoğrafları internetten aldım.

Bir kaç kere de hastane ambulansı ile vakaya gittim. Pazartesi tekrar acildeyim. Bir sonraki servis maceralarımda görüşmek üzere! :)

Okuyan herkese teşekkür ederim. :)

#Fresia