Keratokonus Nedir, Ne Değildir? Benim 25 Yıllık Göz Hikâyem

Gözlerimle İlgili Hikâyem: Göz Tembelliğinden Keratokonusa

Benim gözlerle ilgili hikâyem aslında ben daha çocukken, hatta bebeklik dönemimde başlamış.

Ailemden öğrendiğim kadarıyla bebekliğimden beri özellikle sol gözümden sürekli yaş gelirmiş. O zamanlar bunun neden olduğunu tabii ki bilmiyorduk. Bir de aileme benim göz tembelliğim olduğu söylenmiş. Çocukluğumdan beri gözlerimle ilgili bazı sorunlar olduğu biliniyormuş ama yıllar geçtikçe bunun hayatımda ne kadar önemli bir yere sahip olacağını ben de bilmiyordum.

İlkokul yıllarımda, yaklaşık 4. sınıftan itibaren gözlük kullanmaya başladım. Babam göz doktoruna götürün televizyona yakından bakıyor demesiyle.Fakat ben gözlüğe hiçbir zaman alışamadım. Gözlük takmayı hiç sevmedim.

Aslında benim için en büyük problem şuydu:

Gözlük taktığım halde görmemin gerçekten düzeldiğini hissetmiyordum.

Bu yüzden yıllar boyunca gözlük takmadım.

Çevremdekiler bazen “Gözlüğünü tak, daha iyi görürsün.” diyordu ama ben taktığım zaman bile beklediğim gibi net göremiyordum. Dolayısıyla gözlüğün bana faydasını tam olarak göremediğim için zaman içerisinde gözlük kullanmaktan tamamen uzaklaştım.

Yıllar boyunca aynı göz doktoruna gidiyordum Kontrollerim yapıldı, gözlerim değerlendirildi. Ben ise yaşadığım görme probleminin gözlük numaramla ilgili olduğunu düşünüyordum.

Fakat zaman geçtikçe işler daha farklı bir hal almaya başladı.

Gözlük kullanmadığım için mi böyle görüyorum, yoksa gözümde başka bir problem mi var, bunu bilmiyordum.

En sonunda bir gün yine göz doktoruna gittiğimde bana, artık kendisinin yapabileceği bir şey olmadığını ve kornea bölümünden randevu alın dedi o zaman lise çağındaydım ben başka bir şehire göz hastanesine gittim doktor bana kornea ile ilgili bir şey söylemedi ve göz numarası verdi . Yıllar baya geçti ben bunu üzerinde durdum zaman o zaman diyorlar ya belki zamanı o gün değil bugüneydi .

Ben de bunun üzerine Dünya Göz Hastanesi’ne gittim.

Orada kornea bölümünde ayrıntılı bir şekilde muayene edildim. Kornea filmlerim çekildi ve gözümün yapısı detaylı olarak incelendi. Doktorum kornea kalınlığımın çok iyi olduğunu söyedi. Biz başka bir doktora daha gittik.

Ve o zaman hayatımda ilk defa keratokonus kelimesini duydum.

Keratokonus nedir?

Keratokonus, gözün ön kısmındaki saydam tabaka olan korneanın zamanla incelerek ve şeklini değiştirerek öne doğru konikleşmesiyle ortaya çıkan bir kornea hastalığı.

Normalde kornea daha düzgün bir şekle sahiptir ve ışığın göze düzgün bir şekilde odaklanmasına yardımcı olur. Keratokonusta ise korneanın şekli bozulduğu için görüntü de düzgün oluşmayabilir.

Bu durum bulanık veya bozuk görmeye, astigmatizmaya, ışıklarda dağılma ve görme kalitesinde azalmaya neden olabilir.

Ben yıllarca gözlük taktığım halde neden istediğim gibi göremediğimi anlamamıştım.

Meğer sorun yalnızca gözlük numaram değilmiş.

Tanıyı öğrendiğimde…

2025 yılında, 24 -25 yaşındayken, keratokonus olduğumu öğrendim.

İlk duyduğumda çok şaşırdım. Çünkü çocukluğumdan beri gözlerimle ilgili bazı problemlerim olduğunu biliyordum ama bunun keratokonusla bağlantılı olabileceğini hiç düşünmemiştim.

Bir taraftan yıllardır gözlük kullanmamıştım, diğer taraftan gözlük taktığımda da istediğim netliği elde edemiyordum.

Şimdi geriye dönüp baktığımda bazı şeyler daha anlamlı geliyor.

Bebekliğimden beri özellikle sol gözümün sürekli sulanması, çocukken göz tembelliği denilmesi, gözlük kullanmam ve daha sonra gözlükle bile istediğim gibi görememem…

Ama o zamanlar bunların hepsinin arkasında farklı bir neden olabileceğini bilmiyordum.

Tedavi sürecim

Keratokonus tanısından sonra gözlerim takip edilmeye başlandı.

Bu hastalıkta herkes için aynı tedavi uygulanmıyor. Korneanın durumuna, hastalığın seviyesine, ilerleyip ilerlemediğine ve görme durumuna göre farklı tedaviler planlanabiliyor.

Benim için de doktorlar tarafından çeşitli seçenekler değerlendirildi.

Sonunda kornea içi halka tedavisi, yani CAIRS uygulanmasına karar verildi.

Ve sonunda ameliyat günü geldi.

Çarşamba günü sağ gözüme CAIRS ameliyatı oldum.

Ameliyatın kendisi güzel geçti. Fakat ameliyattan sonraki süreç benim için oldukça zor oldu.

Ameliyattan sonra çok şiddetli ağrım oldu. Ağrı başıma kadar vurdu. Hatta ağrı nedeniyle kustum ve gece boyunca ağrıdan uyuyamadım.

O gece benim için gerçekten çok zordu.

İnsan ameliyat olmadan önce “Acaba nasıl olacak?” diye korkuyor. Ama ameliyat sonrası yaşadığım ağrı beklediğimden çok daha ağırdı.

Şu anda ise ameliyatın üzerinden birkaç gün geçti.

İlk günkü kadar şiddetli bir ağrım yok ama gözümde hâlâ batma ve hassasiyet var. Doktorumun verdiği damlaları kullanıyorum ve kontrollerime devam ediyorum.

Kontrolde astigmatımın 1’e kadar düştüğünü öğrendim. Bu beni gerçekten çok mutlu etti.

Ama benim hikâyem burada bitmedi.

Sürecim hâlâ devam ediyor.

Şu an bir yandan ameliyat olan sağ gözümün iyileşmesini bekliyorum, bir yandan da diğer gözümle ilgili doktorumun ilerleyen süreçte nasıl bir tedavi planlayacağını takip ediyorum.

Bana en önemli gelen şey artık gözlerimi ihmal etmemek.

Çünkü yıllarca gözlük kullanmadım. Gözlük bana fayda etmiyor diye düşündüm. Belki de çocukken gözümdeki problemi tam olarak anlayamadığım için gözlüğe hiç alışamadım.

Şimdi ise gözümde ne olduğunu biliyorum.

Bugün geldiğim nokta

Bugün 25 yaşındayım.

Çocukluğumdan beri devam eden bir göz hikâyem var. Bebeklikten beri sol gözümün sulanması, aileme söylenen göz tembelliği, 4. sınıftan itibaren kullandığım ama hiçbir zaman alışamadığım gözlükler, yıllarca gözlük kullanmamam, gözlük taktığım halde istediğim gibi görememem…

Ve yıllar sonra öğrendiğim keratokonus.

Şimdi ise CAIRS ameliyatından sonraki iyileşme sürecindeyim.

Bundan sonra ne olacağını bilmiyorum. Belki daha birçok kontrolüm olacak, belki başka tedaviler uygulanacak. Ama artık korksam bile süreci takip edeceğim.

Çünkü gözlerimi eskisi gibi ihmal etmek istemiyorum.

Bu benim için sadece bir ameliyat hikâyesi değil.

Yıllardır neden istediğim gibi göremediğimi anlamaya çalıştığım bir yolculuk.

Çocukken gözlüğe alışamayan bir kız çocuğundan, 25 yaşında gözündeki hastalığın adını öğrenen ve şimdi tedavi sürecini yaşayan birine dönüştüm.

Ve bu hikâye henüz bitmedi.

Benim keratokonus hikâyem devam ediyor.

Umarım bundan sonraki bölümde daha iyi gördüğüm, gözlerimin daha rahat olduğu ve bütün bu yaşadıklarımı geride bırakıp “İyi ki tedavimi olmuşum.” dediğim günler olur.

Şimdilik yapabildiğim tek şey sabretmek, doktorlarımın söylediklerine uymak ve gözlerime gereken özeni göstermek.

Çünkü artık biliyorum ki…

Bazı şeylerin kıymetini, onları kaybetme ihtimaliyle karşılaşınca daha iyi anlıyoruz.

Ben de gözlerimin kıymetini biraz geç öğrendim.

Ama artık çok daha iyi biliyorum.

CAIRS Ameliyatımdan Sonra

Son olarak, şu an hikâyemin en yeni kısmındayım.

CAIRS ameliyatımı çok yakın zamanda oldum. Daha ameliyatın üzerinden sadece birkaç gün geçtiği için şu an iyileşme sürecinin en başındayım. İlk gün benim için oldukça zordu. Çok ciddi ağrım oldu, ağrı başıma vurdu ve hatta ağrıdan kustum. O geceyi ağrı nedeniyle neredeyse hiç uyuyamadan geçirdim.

Şu an ise ilk güne göre çok daha iyiyim. Gözümde hâlâ batma ve hassasiyet var ama bunun iyileşme sürecinin bir parçası olduğunu biliyorum. Doktorumun verdiği damlaları düzenli kullanıyor, kontrollerime gidiyor ve gözümü mümkün olduğunca dinlendirmeye çalışıyorum.

Henüz çok yeni olduğu için “sonuç şu oldu” demek için erken. Önümde bir iyileşme süreci ve daha birçok kontrol var. Ben de bu süreci olduğu gibi paylaşmaya devam edeceğim.

Belki bu yazıyı okuyan ve benim gibi yıllarca neden iyi göremediğini anlamaya çalışan biri vardır. Eğer benim yaşadıklarım bir kişinin bile gözlerini ihmal etmemesine, kontrole gitmesine veya yaşadığı görme problemini araştırmasına vesile olursa, benim için çok değerli.

Şimdilik hikâyemin bu bölümünü burada kapatıyorum.

Süreç devam ediyor… 🤍

İyileştikçe, kontrollerim oldukça ve yeni gelişmeler oldukça yine anlatacağım.

Şimdilik kendime biraz zaman, biraz sabır veriyorum.

Bir sonraki görüşmek üzere… 🌸