Eşim bana asla harçlık vermiyor. Para lazımsa ailenden iste veya boş zamanlarında git çalış diyor. Haklı mı?

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.

Beni asla dinlemiyor ben senin kocanım tüm kararları ben veririm diyor

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir teknoloji şirketinde Kıdemli Yazılım Mühendisiyim. Evden çalışıyorum, yabancı müşterilerle toplantı yapıyorum, kod yazıyorum. Bu emeğimin karşılığında hesabıma her ay net 170 bin lira yatıyor. Eşim ise bir restoranda moto kurye, yağmur çamur demeden paket taşıyor, bahşişlerle maaşı 35 bin lirayı buluyor.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Sen evde oturarak kazanıyorsun, ben canımı dişime takıyorum. Adaletli olan paranın bende toplanmasıdır' diyerek maaş kartımı aldı.
Sorun şu ki; eşim bana asla harçlık vermiyor.
Geçen gün kişisel bakımım ve dışarıda bir kahve içmek için eşimden para istedim. Eşim kaskını takarken bana dönüp gayet ciddi bir şekilde şöyle dedi:
'Benden para isteme. Ben bu parayı ailemin geleceği için, borçlarımız için (kendi ailesinin borçları) kullanıyorum. Senin baban zengin adam, durumu yerinde. Eğer süsüne püsüne, kahvene harcayacak paran yoksa git babandan iste. Yok ondan isteyemem diyorsan, hafta sonları evde boş boş yatacağına git çalış, ek iş yap, harçlığını kendin çıkar. Hazıra dağ dayanmaz, çalışana ekmek var.'
İnanır mısınız, ben hafta içi 170 bin liralık projeleri yönetiyorum. Ama eşim bana 'git çalış' dediği için, sırf ondan para dilenmemek uğruna hafta sonları tanınmamak için maskemi takıp, uzak bir semtteki kafede garsonluk yapıyorum. Kendi kazandığım 170 bin lira kocamın cebindeyken, ben hafta sonu başkalarına çay taşıyarak kazandığım günlük yevmiye ve bahşişlerle haftalık harçlığımı çıkarmaya çalışıyorum.
Peki benim maaşım ne oluyor? Eşim o parayı her ay hiçbir işte çalışmayan abisine ve onun borçlarına yatırıyor. 'Abim darda, senin baban zaten zengin. Zenginden alıp fakire vermek sevaptır' diyor.
Ben 170 bin lira kazanırken, kocamın abisi benim paramla rahat yaşıyor; ben ise kahve parası için hafta sonu garsonluk yapıyorum. Eşim 'Bu sana hayatı öğretir, alın terini öğretir' diyor. Ben de kocam emekçi adam, beni tembellikten kurtarıyor diye düşünüp susuyorum.