Ailenizden kaç yaşında para almayı bıraktınız?

Ulkede keske universite okuyan direkt işe baslasa. Atanamadigimdan mecbur almaya devam ediyorum ve artik agir geliyor. Daha dogrusu agir hissettiriliyor. Parami yedin, yiyorsun, artik bir yerlerde mi calissan, hemde sigortan baslar, nereye kadar okuyacaksin, nereye kadar sinava gireceksin... bunlari duymaktan cok sıkıldım. Oyle bir zamana denk geldim ki gidip bir yerde calissam kendime hayat kurmaya da yetmiyor o kazanilan miktar. Ulkede ozel sektor cok sıkıntı. Bir kadin icinde sartlarin daha zor oldugunu calisma saatlerinin yorucu ve uzun oldugunu dusunuyorum ozelde. Ozelde verilen maas yetse, kendine hayat kursan bile bir anda kapinin onunde kalakalma ihtimalin var, isci cikardik vs diye. Kadin olarak ozel sektorde is bulmak zor oldugu kadar işte kalmakta zor cunku direkt ekibi azaltmada hedef sensin. Neden? Sen koca bulursun, hamile kalirsin vs diye. Yani bu ulkede ya kendi işin olacak (ki okudugum bolum buna musait degil. Hani dis hekimligi vs okusam direkt ozel kliniklerde baslardim mesela.) ya da devlete atanacaksin, mis gibi maasini alacaksin, isin garanti olacak. Ama iste de bunda bilmem ne sinavindan bilmem kac puanlari alabilmek gerekiyor ve hala aile evinde olup bunlari dinlemek zorunda kaliyor insan. Keske okulu bitirir bitirmez isimiz hazir olsa da başlasak.

Hiç bırakmadım, mesleğimi elime alıncaya kadar da bırakmayacağım, onlar bunu bize borçlu kendinizi kötü hissetmeyin.