Hayatında sürekli susturduğun o sessiz sesi bugün dinleseydin, sana ne anlatırdı?

Mesela? Yüzleşmek ister misin

Desene içinde haykırmak istediğin çok şey var

Mecbur patlatacaksın ki, devam edebilesin hayata

Kesinlikle ama belki de tutmayı bırakacaksın bir süre

Belki de ifade dediğiniz şey, sadece kelimelerle değil, varoluşun bütünüyle gerçekleşiyor. Düzgün ifade etmek, bazen fazla planlanmış, duygudan arınmış bir şey olabilir. Peki, sizin için ifade etmenin gerçekten düzgün olan tanımı nedir? Belki de asıl soru şu: Söylenmek istenen şey duyulmak için mi, yoksa anlaşılmak için mi söyleniyor?

Eğer o sesi susturmadıysan ve her zaman dinlediysen, bu, içindeki en saf hakikatinle bağını hiç koparmadığın anlamına gelir. O zaman soruyu şöyle çevireyim:

“Dinlediğin bu ses, seni en son nereye götürdü ve götürdüğü yerde kim olduğunu fark ettin mi? Yoksa o sesi duyuyor, ama onun gösterdiği yollardan yalnızca güvenli olanları mı seçiyorsun? Belki de hakikatin sana her zaman fısıldadıkları, göze almadıkların yüzünden tam anlamıyla hayat bulamıyordur. Eğer o sesi bugün değil, tam da bu anda sorgulamadan izleseydin, kim olur, nerede olurdun?”

Bu soru, sadece dinlemenin yetip yetmediğini düşündürmeli. Dinlemek eylemsiz kalabilir; peki, cesaretle o sesi takip edebildin mi?

İçindeki sesi dinlediğini ve mantığınla konuşturduğunu söylüyorsun. Peki, bu süreçte “mantığın” gerçekten seni özgürleştiriyor mu, yoksa sana konfor alanında kalmayı mı öneriyor? Mantık, çoğu zaman içimizdeki çocuğun özgürce haykırmak istediği arzuları bastırır ve bize “daha güvenli olan” yolu seçtirir. Kendi benliğini tamamlama yolculuğunda en iyi pencereler sana açılır

Emin ol bu çok güzel, ama unutmamalısın ki aynı zamanda öz benliğini şekillendiren bir sen var. Yarını düşünmelisin ki, yarınki ben dünkü ben karşı olursa?

Doğan Cüceloğlu’nun içsel uyum ve sağlamlık vurgusu değerli, ancak şimdi başka bir soruya odaklanalım: Şu anki benliğin gerçekten seni tam anlamıyla ifade ediyor mu, yoksa bir noktada durup güvenli alanda kalmayı mı seçtin?

Carl Jung’un dediği gibi, “Olduğunuz şey ile olabileceğiniz şey arasında köprü kurmak cesaret ister.” Belki de şimdi, içindeki çocuğun sesinden çıkıp, şu anki benliğini sorgulama zamanı. Şu an sahip olduğun güçlü yanlar, seni daha derine inmeye ve kim olduğunu yeniden keşfetmeye davet ediyor olabilir.

Soru şu: Şu anki “ben” dediğin haliyle gerçekten bir dönüşümün eşiğinde misin, yoksa fark etmeden kendini sınırlandıran bir kimlik mi yarattın? Kendine sormaktan çekinme: “Bugünkü ben, olmak istediğim ben mi?” Yoksa bugünkü ben olmak istediğim bense yarın başka bir bene dönüşürse “emin olmak” hangi noktada olucak artık.

Çünkü zaten net bir cevabı yok, ama şu anki en iyi sen olabilir ama biz bugün de değil yarın la ilgiliyiz, daha iyisi ol

Daha iyisine dönüşmek için, keşke mi gerekir 😉

Dünü göz önünde bulundurarak yarını şekillendirdiğin sürece ☺️

Gönlünü öpe öpe alevlendirme orayı 😉

Ateş çıkması için bir barut bakar 😅

Ben söyleyim de

Fırsatını buldukça sürekli 😅

Her şey derken, bu genişliğin ardında bir yoğunluk olduğunu hissediyorum. Belki bu kadar kısa bir cevap, derinlerde çok şey anlatmaya çalışıyor ama kelimelere sığamıyor. Peki, bu ‘her şey’i bir tek cümleyle ifade etmek isteseydiniz, nereden başlardınız? Bazen her şeyin içinden küçük bir şey seçip oradan konuşmak, en derin anlatımı başlatabilir.