Bir zamanlar sesini duymadan uyuyamadığın kişi, şimdi sessizliğinde yaşıyorsa, hangi sessizlik gerçekten huzur verir?

Kendimi sevdiğim değer verdiğim an hayatımda beni hep aşağıya çeken üzen değersizleştiren herkesi kendimden uzaklaştırdığımı fark ettiğim an büyüdüğümü anladım ve en güzelini. çn bu olduğunu düşündüm öyle de

Bu kendini unutmaktır.
Bir insanı idealize etmek... Aslında o çok güzel görünen kişi güzel değil. Senin algın gerçekliğe kapalı. Hipnotize olmuş gibi sadece beyninde kabul ettiğin, idalize ettiğin o güzelliği gerçek sanıyorsun. Ama o öyle biri değil. Bunu farketmek zaman alır ama illaki bir gün insan gözünü açar.

Sesini duymadan uyuyamadığım kişinin kötü sözlerini yeterince duymuş olduğum için artık sesi de sözü de kendisi de cazip gelmiyordur. Bunun yerine huzurlu bir sessizliği tercih ederim.