Bir insan, sessizliği huzur sanarken aslında içindeki çığlıkları mı susturur?

Bazen bir insan sessizliğe sığınır çünkü dışarının gürültüsü, hayatın karmaşası ona ağır gelir. Sessizlik, ilk bakışta bir huzur gibi görünür. Kimse konuşmaz, kimse sormaz, kimse karışmaz. Yalnızlık, sessizliğe eşlik eder; o an kişi kendiyle baş başadır. Ama tam da o anda, içte susturulmuş ne varsa yüzeye çıkar. Sessizlik, dışarıdan sakin görünse de içte fırtınalar kopabilir. Bastırılan duygular, söylenmeyen sözler, yaşanmamış hesaplaşmalar, hepsi o sessizlikte yankılanır. Ve insan, bazen o çığlıkları duymamak için sessizliğe sarılır. Huzur sandığı şey aslında kaçıştır. Yüzleşmemek için, acıyı bastırmak için, iç sesini duymamak için yaratılmış bir sessizliktir bu. Elbette her sessizlik huzursuzluk anlamına gelmez. Bazen gerçek huzur da sessizlikte bulunur; çünkü bazı yaralar sessizlikte iyileşir. Ama farkı anlamak gerekir: Gerçekten huzurlu olduğun için mi sessizsin, yoksa içindeki sesler çok fazla olduğu için mi sustun? Cevap içtedir. Sessizliğin içinde rahat bir nefes varsa bu huzurdur. Ama içinden yükselen çığlıkları bastırıyorsan, o zaman sessizlik bir illüzyondur. Dışarıda her şey duruyormuş gibi görünse de, içeride söylenmemiş çok şey vardır. Ve bir gün o çığlıklar, en derin sessizliği bile yarabilir.