Sadece sesini duymanın bile iyi geldiği, içini hafiflettiği biri oldu mu hayatında?

Evet, bazen sis bulutları o kadar kararıyor ki zihnimde boğuluyor gibi hissediyorum. Ama bir sesin varlığı tüm ağırlığı kolayca zihnimin üzerinden kaldırabiliyor.
İçinde kaybolduğum o ücra yer, bir çiçek bahçesine dönüyor. Bu da birinin mevsimine kapıldığın an’dır.

Evet oldu.. Onunla konuşunca kendimi huzurlu omuzlarımdaki yük azalmış gibi hissediyorum.. Bir de evimdeki melekler var ki onların sesi, neşesi, cıvıltısı terapi gibi geliyor.. Boynuma sıkı sıkı sarılıp öptüklerinde kuş gibi hafiflemiş gibi hissediyorum..

Evet bir zamanlar bu kişinin sadece sesi değil bir resmi, bir anısı, bir mesaji, bende olan ufak bir eşyası dahi bana bulutlar kadar hafif bir halet-i ruhiye hissi veriyordu.