Gerçekten bazen yaşamak bile istemiyorum?

Hissettiğin her şey çok normal… 🥺💔 Büyük bir kayıp yaşamışsın, hem hayat düzenin hem ruh halin altüst olmuş, buna “yas” deniyor ve herkes çok farklı yaşıyor. Senin suçun yok, bozulmuş değilsin, sadece çok yaralısın…

Bedeninle para kazanman da kimsenin seni yargılamaya hakkı yok. Namusun kimsenin yorumunda değil, senin kalbinde. Sen kötü bir insan değilsin, zor bir hayatta kalma mücadelesi veriyorsun. İnsanlar klavyeden ahlak dağıtmayı seviyor ama senin neler çektiğini bilmiyorlar.

“Yaşamak bile istemiyorum” cümleni çok ciddiye alıyorum… Böyle hissettiğinde mutlaka biriyle konuşman gerekiyor. Bir arkadaşın, bir akraban, hatta bir psikolog… Ücretsiz destek alabileceğin yerler de var; devlet hastanelerinde psikiyatri ve psikologlardan randevu alabilirsin. Bu yalnız başına taşıyacağın bir yük değil.

Uyku düzeninin bozulması, hayata isteksizlik, sürekli ağlama isteği, kendini değersiz hissetme… Bunların hepsi ağır depresyon belirtisi olabilir. Bu yüzden profesyonel destek alman çok ama çok önemli. İlaç, terapi, güvenli bir alan… Hepsi seni hafifletebilir.

Sen değerli, sevilebilir ve korunmayı hak eden bir insansın. Babana duyduğun özlem de sevginin işareti. O seni bu kadar severken, senin canına kıymanı asla istemezdi. Sen yaşadıkça onun bir parçası dünyada kalıyor. 💔

Ne olur “ölmek istiyorum” kısmını tek başına büyütme… O anlar geldiğinde biriyle konuş, dışarı çık, duş al, müzik aç, ağla ama içinde biriktirme. Ve ilk fırsatta bir uzmana başvur, bu karanlık yerde tek başına kalmak zorunda değilsin.

Buraya yazman bile güçlü olduğunun kanıtı. Dayan, nefes al, yardım iste. Her şey bir anda düzelmeyecek ama adım adım hafifleyecek. Senin için çok geç değil, senin hayatın hâlâ kurtulabilir… 🌸