Yaşamak istemiyorum sanki hayatta fazlalikmisim niye böyle hissediyorum?

Benim de yoktu inan nasıl yaptım ben bile hala anlayamıyorum. Şu an kesinlikle yapamam.

Evet öyle oldu. Şans eseri hayattayım aslında.

Evet belki de. Ha diyeceksin ki her şey %100 değişti mi, tabii ki hayır. Öyle bir beklentim de yok zaten. Ama hayat gerçekten ne olursa olsun güzel.

İşte ben de senin gibi düşünüyordum, anlamsız, gereksiz vs.. hiçbir şeye sebep bulamıyordum.

Hepimiz sonsuza kadar uyuyacağız günün birinde zaten. Bazen çok basit olan birtakım şeyler bile mutlu edebiliyor insanı. Bu tarz şeyleri kaçırma derim sana tavsiye olarak. Yani elimize bir şey geçmez belki ama o an sadece anlık bir mutluluk bile keyif verebiliyor.

Yoo şımarıklıkla kesinlikle alakası yok. Seni çok iyi anlıyorum çünkü ben de o yollardan geçtim. Yaklaşık 10 yıldır çalışıyorum, iş hayatındayım. İzin günlerimde bazen kendimde, kendimi yataktan kaldıracak gücü hissedemezdim. Her şeyin zorlama ile olduğunu hissederdim, bana öyle gelirdi. Yemek yemek bile zorlama, zorakiymiş gibi.

Zamanla geçecek, bunu sana garanti edebilirim kolaylıkla. Ama yaşadığın süreç zor bir süreç. Dediğim gibi yine de, ne olursa olsun küçük şeylerden keyif almaya çalış. Saçma gelebilir, çok saçma diyebilirsin, saygı duyarım ama mesela pencereyi açıp, apartman-yol vs görünse bile, dışarı bak, gökyüzüne bak, yeşil bir yerler görebiliyorsan oralara bak.. Havayı içine çek şöyle, birkaç dakika öyle boş boş bile olsa bak yani. Bu bile insana keyif verebiliyor.

Söylediğim şey gerçekten saçma gelebilir, yani bir çok insan ya bunda ne var ki diyebilir ama o intihar anından sonra, bu durumu yaşayan, bu bunalımı yaşayan kişi için, hayatın farkına varmış olmak çok başka hissettiriyor. Denizi izlemek bile güzel geliyor, öyle etrafa bakmak, insanları izlemek.. Bir de canının istediği şeyleri yapmaya odaklan, ister küçücük şeyler olsun isterse büyük şeyler.

Evet biliyorum. Hemen olmayacak zaten bir çok şey. Ama zamanla, senin de biraz gayretinle, bak göreceksin yavaş yavaş değişim olacak.

Ben de öyle hissediyordum, zaten tükendim artık bittim demiştim.

Ağla, niye tutuyorsun ki kendini. Ağla, bağıra bağıra ağla dediğin gibi. İçinde niye tutuyorsun? Gör bak bunu yaptığında bile rahatlamış hissedeceksin.

Evde yalnız değilsindir, yapamazsın. Yalnız olduğun bir vakit yap, gör bak bu bile rahatlatacak seni.

Böyle hissettiğin zaman derin nefes almaya çalış. Nefes kontrolü bile önemli.

Evet zor, anlıyorum seni

Tabii ki de

Hayır, anlıyorum çünkü ben de aynı yollardan geçtim. Çok iyi anlıyorum hem de.

Tabii ki de atlatacaksın

Olacak hiç merak etme. Ama kıpırtı dahi olsa, birazcık çabalamalısın.

Bugün olmasa da belki yarın, belki ondan sonraki gün. Ama mutlaka olacaktır.

Dediğim gibi, ufacık da olsa, çaban olsun :)

😊