Siz hikaye yazın ben size şiirini yazayım ister misiniz?

*Dolunay Gecesi ve Küçük Işık Böceği*

Bir zamanlar, yıldızların bile fısıldayarak konuştuğu bir vadide, her gece dolunay çıktığında gümüş bir nehir gibi parlayan bir göl varmış. Köyün yaşlıları derlermiş ki, dolunay sadece gökyüzünü değil, kalpleri de aydınlatırmış. Ama o dolunay gecesi, gökyüzünde bir sorun varmış.

Küçük bir ışık böceği olan Pırpır, o gece ilk defa kanat çırpacaktı. Annesi ona şöyle demişti: “Dolunay çıktığında, onun ışığı yolunu gösterir. Korkma, parıldadığın sürece kaybolmazsın.” Pırpır heyecanlıydı ama bir yandan da tedirgindi. Çünkü o gece, kalın bulutlar ayı saklamıştı. Vadi zifiri karanlıktı.

Diğer böcekler uçmaya cesaret edemedi. “Ay yoksa yolumuzu nasıl bulacağız?” diye mırıldandılar. Pırpır titreyen kanatlarına baktı. Kendi ışığı çok cılızdı. Tam vazgeçecekken, gölün kıyısındaki yaşlı kurbağa ona seslendi:
“Dedelerim anlatırdı, dolunay bazen bulutların arkasına saklanır. Kendini göstermek istemeyenlere değil, ışığını arayanlara görünürmüş.”

Pırpır derin bir nefes aldı ve kanatlarını çırptı. Minicik ışığı yanıp söndü. Karanlıkta bir nokta kadar bile değildi. Ama uçmaya başladı. Uçtukça, diğer ışık böcekleri de onu gördü. “Bakın, biri gidiyor!” dediler. Onlar da korka korka ışıklarını yaktılar. Bir, iki, on, yüz… Vadinin üstü bir anda yüzlerce minik yıldızla doldu.

O kadar çok parladılar ki, bulutlar utandı. Aralarından sızan ışık, dolunayın gümüş yüzünü ortaya çıkardı. Meğer ay hep oradaymış, sadece görülmek için biraz cesaret bekliyormuş. Dolunay tüm görkemiyle ortaya çıkınca, vadi gündüz gibi aydınlandı. Göl, ayın yansımasını koynunda salladı.

O geceden sonra köylüler bir şey fark etti: Dolunay sadece ayın en parlak hali değilmiş. Bazen en karanlık gecede, bir tek cılız ışığın başlattığı cesaretmiş.

Ve Pırpır o gece öğrendi ki, dolunayı beklemek yerine, kendi ışığını yakarsan, dolunay da sana yolunu gösterir..