Yıllar sonra yazdığım bu deneme yazısı nasıl olmuş, sizce ne anlatıyor?

Bir uykudan uyanma çaresizliği

Böyle arada bir rüyalanırım. Böyle dünya’ya gelmeme tartışması yaşıyorum , bazen. Sanki önceden bu ortamı tanır gibiyim. ya da yaşayacaklarımı erken tahmin ettim. Yağmurlu bir sabahın telaşında doğdum. Hani nasıl büyüdüm , bu yaşa geldim farkında bile değilim. İnsanları o kadar çok iyi tanıdım ki , uzak kalmak hep daha iyi geldi. Hayatı mecburiyetlere dayandırarak yaşayan insanlar gördüm. İçlerindeki çocuğun o mecburiyet kelepçelerine umutlarını yıkarak nasıl bir masumiyetle mücadele verdiklerini gördüm. Bu hayatı kendine yapmadığı , kendini güzel hissedeceği çoğu şeylerden fedakarlık göstererek başkalarına armağan eden insanlar da gördüm. İnsanın hiçbir zaman olması gereken şeylere telaşlandığını görmedim. Bizler nede varız! Neden bu dünya denilen hayatın içinde çırpınıp dururuz. Oysa burası herkesin zihninde bir rüya değil mi. Bu hayatı gerçekmiş gibi yaşayan insanların ah alarak o kadar çok kişinin rüyalarına , hayallerine nasıl hükmetme çabası gösterdiklerini de gördüm. Hayat dediğim şey , şükür etme bahanesidir. Vicdanının temiz kalma iradesidir. Kendini kanıtlama yeridir bu hayat. Bize emanet edilenlerin aynı şekilde iade etmenin verdiği zorluk yeridir , hayat. Yüreğimizdeki çoğu şeyi bırakarak maneviyatları vitrine , tezgaha koyarak pazarlayan bir insan topluluğunun karşılığı olarak maddi isteyen bu düşünce, nefsimizin iradesinin kırılma noktasıdır. Açlık , tokluk nedir? İnsanın karnının doyması mıdır, tokluk? Yoksa onun sayesinde birilerinin doyması mı. Açlık çok zor birşeyler tabiki. Lakin ; bizim vicdanımız aç kalmış ki taş kesilmişiz. Bizim merhametimiz aç kalmış ki , katı olmuşuz. İmsanlığımız aç kalmış bizim insan kalamamışız. Hayatınızı başkalarının pencerelerinden bakmayı bırakın. Bir kum tanesi kadar kalmış bir ömrü silkeleseniz ne fayda. Gökyüzüne baktığınız da huzur hissedemiyorsanız ne fayda o hava. Bir rüyadan esinlenerek hazırlanmış bu hayatı doya doya yaşamak ne fayda. Bu hayatın terazisi adaletinizin keskinliğinden geçer. Hakkın iradesinden geçer. Kime neye göre adaletlisiniz. Vicdanınızın karşısına geçip dik durabilme iradesine sahipseniz eğer doğruluğunuzun da daima yanında olmak gerekir. Bizler faniyiz. Hep güzel görünmenin peşindeyiz , hep en iyisini istemekte marşfetliyiz , hep en iyisine laikiz kendimizde. Eğer ki , uyanmak gerekiyorsa bu rüyadan. Vicdanınızın sorgusuna girin. Bırakın kendinizi hoş görmekten. Hoş görülün. Cebinizin tartısı ağır gelmesin methametinizden. Biraz silkeleyin kendinizi üstümüzden atalım şu dünya zenginliklerini. Bir kuruşuna hükmediğimizin bu hayatın kölesi olacağınıza kendinizin efendisi olun. Derttir huzuru peşine takan , sıkıntılar sabırı doğurur. Belalar şüküre sancıdır. Hayatımız ise bize emanet verilen bir hükümdür. Kader ise bizim eserimizdir. Sadece kör kalmışız gerçeklere. Yüzleşmek boynumuzun borcu , sabretmek bize hibe edilmiş. Şükür etmek vicdanımıza saygı , Rabbe sığınmak ise yüreğimizin mutluluğu. Kendinizi bu mutluluktan esirgemeyin. huzuru başla yerlerde aramayın , huzur sesinize gebe , derdi kovmayın , dert sabrı getirir , sabır duayı , dua Şükrü , şükür ise bizdeki maneviyatların temizlenmesidir. İslam Karagöz