Günlük tutmak size ne hissettiriyor? En son ne yazdınız?

En son ne vakit yazdım acep, amanın çocukluk yazılarımı okumak istemiyorum, fiyaskoydu hepsi, utanılacak şeyler değildi aslında, çocukluğun verdiği saçmalama halleri, kendini tanımamak falan, hayatın acemiliği.
Keşke komik olsa, acı verici şeyler vardı içinde, birilerinin eline geçse kahkahalarla güler kesin ya da birileri biraz okur, ''nasıl zırvalamış, saçmalamış''der , keza Bitter alay etmişti benimle, aslında onun o alay edişi bana beni gösterdi, aslında benimle değil yazdıklarımla alay etti :D Nasıl da avutuyorum kendimi ama, benimle değil de yazdıklarımla alay etti diyerekten :))
Onları yazan ben değil miyim, birilerinin eğlencesi olurduk kesin, aman olursam da olayım yani, sayemde birileri güler, kınayan da kınasın beni , ne olacak sanki.
Benim bile okumaya sıkıldığım bir günlüğüm vardı , bak şimdi aklıma o geldi, yatağın altına sakladım onu ve o günlük amanın amanın köye gitti, birilerinin eline kesin geçti, normal saçmalamadım ama , hep aynı cümleler, hep aynı şeyler, kendimi motive etmeye çalışıyordum lakin hep aynı cümlelerle, öyle komik ve saçma ki, yoo niye saçma olsun, sürekli kendimi aşağılasam saçma asıl, kendimi güzel sözler söylememin neresi saçmaymış hem :))
Birisinin ya da birilerinin eline geçti o günlük, muhtemelen biraz okudu, benim gibi fazla meraklıysa çok okudu ve sıkıldı, belki kahkaha atıp güldü, alay etti falan , aman güldüyse güzel bir şey işte , sayemde güldü ya, bir insan benim sayemde gülüyor, benimle alay etmiş olsa da yazdığım upuzun sıkıcı şeyler, saçma sapan şeyler işte birilerini güldürüyor.

Aslında yine günlük tutmak istiyorum, acaba geçmişten bugüne çok şey değişti mi ben de, yazım dilim değişti mi, bu kez yazdıklarımı okurken sıkılır mıyım, sıkılmam gibi geliyor bana, kendimi tanıyorum maziye göre, yazmak istiyorum, sonra kendimi okumak. Kendime bir sürü mektuplar bırakmak istiyorum, belki birileri okur ve utanır, beni kötü gören birileri, aslında nasıl bir insan olduğumu anlarlar ha, aman anlamasınlar lakin ben kendim için günlük tutmak istiyorum, mesela beni heyecanlandıran bir olayı yıllar sonra okumak falan, beni ağlatan bir olayı ağlayarak yazabilmek tüm çıplaklığıyla yazabilmek, gözyaşlarım kalsın o sahifelerde istiyorum ve aradan yıllar geçse de ağlayarak lakin farkındalıkla lakin mutluluk gözyaşlarıyla, kendime sarılarak okumak istiyorum o sayfayı.
Başlasam mı acaba? Yazsam kendimi? Tanıtsam mı kendimi kendime?
Tanısam mı kendimi yeniden?
Kendimi terk ettiğimde, yabancılaştığımda , kendime bıraktığım o notlara mı sarılsam!
Aslında burada da günlük tutuyorum, kendime mektuplar bırakıyorum, burası için ''evim, günlüğüm, kendime bıraktığım mektuplar''diyorum.
Lakin kağıda dökülen notlar daha başka, onlar hep benimle , o sayfaların sesi, karıştırıp okumak falan, okurken anılara gitmek, burada da öyle lakin hiçbir şey o sayfaların sesinin verdiği huzuru veremez.
Belki bir gün cesaret edip, kendimin şimdiki versiyonuyla yeniden yazarım. Her şeyi, kızgınlığımı, maziyi, kendimi, sansürlemeden, süslemeden, püslemeden, olduğu gibi, bazı kısımları açık açık yazamam belki lakin kendimin anlayacağı düzeyde yazıp dolar gözlerim

Günlük yazmak benim içimi rahatlatıyor. Başkalarına anlatmak yerine yaşadıklarımı hislerimi kağıda dökmek daha güven veriyor. Ne kadar da boş şeyleri dert ettiğimi görüyorum, bazen gülüyorum yazdıklarıma, bazen o ana geri dönüyorum. Aynı zamanda zamanın çok çabuk geçtiğini büyüdüğümü en çokta her şeyin anlamsız olduğunu hissettiriyor. Genel olarak ilkokuldan beri yazarım güzel bir alışkanlık oldu ilkokul günlüklerim de çok komik baktıkça mutlu oluyorum en azından yazdığım için çocukluğuma ait anıları unutmamış oluyorum. Neyse fazla uzadı ilk defa bu kadar uzun yazdım 😅

Çok küçükken tuttum ama pek alışkanlık edinemedim, kafama yazdım ben de 😅