Puan verin şiirime?

Sessizliğin çığlığı yankılanır odamda,

adın bir fısıltı, bir inilti dudakta.

Hayalin bir gölge, duvarda asılı,

gözlerim bu karanlıkta seni arıyor, usulca.

Oysa ne çok şey vaat etmiştik o "son bahar"da,

geleceğimiz vardı, bir de sonsuz sevda.

Şimdi küller savruluyor avuçlarımdan,

ve ben o ilk vaadin son perdesinde, tek başıma.

Ne yapsam boşuna, nafile tüm çabam,

bu enkazın altından kalkamıyorum.

Son bir damla yaş, son bir sitem sana,

"Neden gittin?" diye fısıldıyorum, ama duymuyorsun.

Ne bir iz bıraktın, ne bir hatıra,

Sadece bu derin, bu bitmek bilmez sızı.

Şimdi yalnızlık en sadık dostum oldu,

ve ben bu soğukta, sensizliğin türküsünü söylüyorum.

Ben bu işin uzmanı değilim ama geleneklere sahip çıkarak, yazmak daha doğru olur diye düşünüyorum. Sonuçta yüzyıllardır bir yere gelinmiş bazı kalıplar oluşmuş, bu da aslında daha okunabilir, anlaşılabilir ve insana dokunabilir bir hale getirmiştir diye düşünüyorum. Kötü değil ama okurken alışmadık düzende olduğu için kafamı tırmalamıyor değil, özellikle heceler ve dizeler arasındaki uyumsuzluk dikkatimden kaçmadı değil.