Bana bir şiir paylaşır mısınız?

Gecenin karanlığında, sessiz bir odada, Yalnızlığımla baş başa, ben ve bir gölge. Düşüncelerim dalgalanır, bir fırtına gibi, Geçmişe, geleceğe, bilinmeyene sürükler beni.

Bir adam var içimde, kimsesiz ve kederli, Gözlerinde hüzün, kalbinde derin bir yara. Aşk arıyor, dostluk arıyor, sevgi arıyor, Ama bulamıyor, yalnızlık onu esir alıyor.

Duvarlar üzerime çöker, bir kafes gibi, Boğuluyorum sanki, nefes alamıyorum. Dışarıda dünya var, insanlar var, hayat var, Ama ben buradayım, yalnızlığımla kapalı.

Sokaklarda dolaşıyorum, amaçsız ve bitkin, Herkes mutlu görünüyor, ben ise bir yitik. Gözlerimi kaçırıyorum, sessizce yürüyorum, Yalnızlığım bir pelerin gibi, üzerimi örten.

Bir kitap okuyorum, bir film izliyorum, Ama konsantre olamıyorum, düşüncelerim dağılıyor. Yalnızlık her yerde, her an, her nefeste, Benden bir parça koparıyor, beni yok ediyor.

Dua ediyorum Tanrı'ya, yalvarıyorum, "Kurtar beni bu yalnızlıktan," diyorum. Ama sessizlik var, cevap yok, sadece karanlık, Yalnızlığımla baş başa, ben ve bir gölge.

Belki bir gün biter bu yalnızlık, Belki bir gün güneş doğar kalbimde. Ama şimdi, bu an, bu gecede, Yalnızlığımla yaşıyorum, ben ve bir gölge.

Çocukluğum çıraklıkta geçti,
Kir-pas içinde.
Gençliğim korsan yürüyüşlerde, mitinglerde.
Hapse erken düştüm,
Copla erken tanıştım,
Küçük voltalardan bıktım usandım!

Şimdi uçsuz bucaksız ovalarda,
Adımlarımı saymadan,
Geriye dönüp bakmadan,
Usanmadan, bıkmadan,
Deli taylar gibi koşmak istiyorum! Ve görüyorsun ki;
Aşkı beceremiyorum...
Beni kendi halime bırak, yavrucuğum,
Ben yolumu nasıl olsa bulurum... Upuzun çayırlarda,
Yalınayak koşmak istiyorum.
Saçlarım rüzgâra konuk,
Yüzüm dağlara dönük...
Göğsümün çeperini,
Ölümle sınayan esaret,
Ve yüreğimi yararcasına zorlayan cesaret;
Kıyasıya vuruşsun istiyorum!
Koşmak... koşmak istiyorum, sevgilim
Dönemezsem, affet...

Firari gecelerin azmanı olmuşum,
Bütün istasyonlarda afişim durur.
Beni bir çocuk bile bulur...
Dokunma bana, çıldırırsın!
Dokunma bana, ellerin tutuşur! Koşmak istiyorum;
Eksozların, molozların,
Yağmaların kıyısından.
Onca insafsızlıkların,
Onca haksızlıkların,
Manzarasızlıkların, parasızlıkların,
Allahsızlıkların kıyısından...
Kimseye ve hiçbir şeye değmeden,
Ciğerlerimi yok edercesine koşmak istiyorum!

Koşmak istiyorum;
Şiirimin ve yumruğumun namusuyla...
Kavgaya karışmadan, tutuklanmadan
Ve küfür etmeden
Kafamı kırarcasına koşmak istiyorum!. Avucunu son bir defa,
Ağlamadan tutmak istiyorum;
Gözlerim yüzüne küskün,
Sazım sevgine suskun...

Saati ayrılığa kurmuşum,
Olmaz teslimiyet!
Ziyan aklımı senle bozmuşum,
İçerim felâket!.
Kurşunlara geleyim istiyorum,
Ölmek... ölmek istiyorum, sevgilim
Sağ kalırsam, affet!..

Firari acıların uzmanı olmuşum,
Bütün telsizlerde adım okunur;
Beni bir korkak bile vurur...
Dokunma bana, fişlenirsin!.
Dokunma bana, sen de yanarsın!..

Çocuktum…Bir karanlık kış gecesi, uykuda,

Engine açılırken aksime baktım suda.

Ansızın durgun sular çekildi perde perde,

İnce bir yüz belirdi derin maviliklerde.

Bu, yeşillerle süslü, sarışın bir kadındı,

Gülüşleri, kimbilir, nasıl bir maksadındı!

“Kimdir bu tılsımını benden alan?” diyordum,

Alnımı eğdim suya, “Sen kimsin?” diye sordum…

Yavaş yavaş bu hayal silindi durgun sudan,

Arkasından koşarken… uyanmışım uykudan.

Bir zaman ürpererek doğruldum yatağımda,

Baktım ki o kaybolan kadın yatmış sağımda.

Kandille aydınlanan yüzü, gördüm, güzeldi,

Saçlarından tutarken bana bir korku geldi.

Bilmiyorum, ne kadar onunla dövüşmüşüm,

Sonra tekrar yatağa, hasta, baygın düşmüşüm.

Ertesi gün düşündüm bu kadın vücudunu.

Köyde bir ihtiyara sorduğum zaman bunu

Beni yüksek, semavi bir sır gibi dinledi:

“Gördüğün şey, Çocuğum, işte şeytandır!” dedi.

Ondan sonra her sabah ben sahile iner de

Uykumdaki şeytanı taşlardım denizlerde.

Bu şiiri okumuştum birkaç gün önce. Daha devamı var ama uzun olduğu için eklemek istemedim. Umarım paylaştığım zaman yazı bozulmaz.