Size bir şiir vereyim mi?

Dört yanımda sürekli dönenir durur Şeytan;
Sezilmedik bir hava gibi yüzer çevremde;
İner ciğerlerime onu her soluyuştan
Yakan bir acı, suçlu, bitmez bir istek hem de.

Kimi, bilerek benim büyük Sanat aşkımı,
Döner en alımlı, en ayartıcı kadına,
Ve, inanılır kandırmacalarla, ağzımı
Alıştırır en iğrenç iksirlerin tadına.

Sürer beni, Tanrı'nın gözünden uzak, böyle
Hep soluk soluğa, yorgunluktan bitkin öyle,
Issız, derin Sıkıntı ovaları içinde,

Ve şaşakalmış gözlerime fırlatıp atar
Kirli kirli giysiler ve deşilmiş yaralar,
Kan içindeki Yıkım aygıtıyla birlikte!

Güzel, teşekkür ederim

🪅🪄

Koşar, oynar, döner nedensiz
Solgun bir ışığın altında
Yaşam, çığlık çığlığa, densiz.
Derken, gelip tam saatinde

Dindirerek açlığı neyi,
Yükseldi mi haz veren gece
Silerek utancı, her şeyi,
Ozan, "Kurtuldum, der, böylece

Artık ruhumla sinirlenirim
Güzelce dinlensin isterim;
İçim ölüm düşleriyle dar,

Uzanıp örtülerinizde
Yuvarlanacağım ben sizde,
Serinletici karanlıklar!"

Çok beğendim 🤍

Çok sevindim! 🪅 Baudelaire'n şiiriydi

Kurtulmalık için, insanda
Derin, zengin iki tarla var,
Kazıp altüst etmeye bakar
Usun sabanıyla her yanda;

Ufacık bir gül elde etmek,
Birkaç başak sağlamak için,
Tuzlu yaşlarıyla benzinin
Durmadan su vermesi gerek.

Biri Sanat'tır, Aşk öteki.
Güven vermek için yargıca,
Korkunç günü gelip çatınca
O şaşmaz tüzenin, yeter ki

Çok ambarlar göstersin ona
Buğdayla dolu, ve çiçekler
Ki hep onaylasın melekler
Bakıp rengine, kokusuna.

Vay be ne güzel

Baudelaire'n bence de 🤌

Kaç kez çıngıraklarımı sallamam gerek
Ve eğik alnından öpmem, sen acı resim?
Yapısı gizemli hedefe erdireyim
Derken, ey sadağım, nice ok tükenecek?

Gönlümüzü ince tertiplerle üzerek
Ağır nice zırhı yıpratacağız derim,
Hıçkırıklara boğarken beni özlemim
O yüce Varlığı bir gün seyredene dek!

Çok kimseden uzaktır Pu'unu tanımak,
Bu alnını, göğsünüz çekiçleyip giden
Damgalanmış yontucular bir ilentiden,

Tek umut bilirler, garip ve loş Barınak!
Şu ki, Ölüm bir güneş gibi süzülüp, yeni,
Çiçeklerle donatacak beyinlerini!

Pascal bir uçurum duydu hep, yanında devinen.
Yazık! neler uçurum değil ki, eylem, düş, istek,
Söz! Ve dimdik ayağa kalkan tüylerimde tek tek
Korku yelidir, duyarım, ikide bir çevrinen.

Yukarıda, aşağıda, her yerde bu derinlik, giderek
Alıp götüren sessizlik, bir ürkü gibi sinen...
Gecemin yüzeyinde usta parmağı gezinen
Tanrı bitmez, bin başlı bir kara düş çizer demek.

Yılgınım uykudan, gizli bir dehşetle çevrili,
Nereye götürdüğü bilinmez bir çukur gibi;
Sonsuzluktur gördüğüm her bir pencerede ancak,

Ve ruhum, hep böyle bir baş dönmesinin tuttuğu,
Nasıl kıskanmasın hiçlikteki duygusuzluğu.
Ah! Sayılardan, Varlıklardan hiç kurtulamamak!

Çok güzel

🥹✨

Kralı gibiyim yağmurlu bir ülkenin,
Zengin, ama güçsüz, genç yine de geçkin,
İğrenmiş yerlere eğilen lalalardan,
Ne köpekleri var gözünde ne bir hayvan.
Ne av eğlendirir onu ne şahin artık,
Ne balkonu altında ölen kalabalık.
Gözde soytarının gülünç baladı bile
Amansız hastanın içini açmaz öyle;
Çiçekle süslü yatağı sanki mezarı,
Ve her prensi hoş bilen odalıkları
Bulamazlar ne giysinler de açık saçık
Gülümseyebilsin bu genç iskelet azcık.
Ona altın çıkarmaya çalışan bilgin
Bağrında yerini bulamadı derdinin,
Ve deneyip Roma tarzı kan banyosunu,
Ki güçlüler kocayınca anımsar bunu,
Kan yerine yeşil Lete suyu dolaşan
Canlı cenazeyi ısıtamadı bir an.