Bana sevdiğiniz bir şiiri atar mısınız?

Çok bir şey istemedim aslında. Diş fırçanın benimkinin yanında durması yeterliydi. Yastığımda birkaç saç telin, kapının önünde ayakkabıların olsaydı, hayatımın geri kalanını hiçbir şey istemeden yaşardım. Sen hazırlanırken asansörün kapısını dakikalarca tutabilirdim. Tokalarını kendime bileklik yapıp, gereksiz eşyalarını odamın en güzel süs eşyasıymış gibi aynalı çekmecemize dizebilirdim. Bulunduğum duruma bakarsak nefes almamın nedenini anlayamıyorum. Ya da okuduğun bir şiir. Derken şarkı değişiyor. Zaten benim dışımda her şey bitmek tükenmek bilmeyen bir istikrarla değişiyor. Sen yokken bu değişime ayak uyduramıyorum. Adımlarımı eşitleyemiyorum hiç kimseyle. Kimseye senin tabirinle ‘öyle’ bakamıyorum. Bir tabut dolusu hisle yaşıyorum ama kimse çiçek bırakmıyor. Bekliyorum. Amansızca, amaçsızca bir şeylerin olmasını bekliyorum. Yaprak kıpırdamıyor. Kendi sessizliğimin gürültüsünden rahatsız oluyorum. Bahsettiğim gürültü o kadar şiddetli ki benden başka kimse duymuyor. Ekseni kaymış bir rotada ilerliyorum. Ben kutup yıldızına bakmaya üşenen, ama diğerlerini ezbere bilen, yine de yolunu şaşırmaya yeminli bir sessizlik yığınıyım. Ben, eski zamanlarda yazılmış bir mektuptan arta kalan son mürekkep damlasıyım. Ben, adıma yazılmış tek bir satır bile yokken insanın içini parçalayan tüm o aşk romanlarını kahramanı kendisiymiş gibi okuyan bir edebiyat katiliyim. Kelimelerim birleşip cümle oluşturacakken adını oluşturan harfleri kullandığımı farkedip susuyorum. Sen yazdıklarıma bakma, iyiyim. Hala çayı sevmiyorum ve gömleğimin düğmelerini iliklemeye ortadan başlıyorum. Tüm hücrelerinin beni özleyen yanlarını hasretle öpüyorum.

Sana ne demeliyim bilmiyorum..
Güneşim desem güneş batıyor,
Hayatım desem hayat kısa,
Gülüm desem oda soluyor...
Sana canım demeliyim;
Çünkü bu can seninle yaşıyor...
Hani derler ya,
Ben sensiz yaşayamam, diye...
Ben onlardan değilim...
Ben sensiz de yaşarım;
Ama,
Seninle bir başka yaşarım...

Nazım Hikmet