Bir şiir birak?

Karanlığın kucağında, yalnızım yine ben Ayın soluk ışığında, kaybolmuş bir menzil Gecenin sessizliği, fısıldar kulağıma Bir hüzün türküsü, yalnızlığın melodisi

Yıldızlar uzaklarda, parıldar umutsuzca Gözlerim seni arar, bu karanlık gecede Hatıralar canlanır, bir bir yüreğimde Sensiz geçen geceler, ne kadar da uzun

Sessizlik çökmüş etrafıma, duvarlar örülmüş Kalbimde bir fırtına, duygularım çözülmüş Gecenin karanlığı, yansıtır içimi Yalnızlık çığlığı, bir feryat dilimde

Sokak lambaları sönmüş, sokaklar ıssız Yalnızlığın büyüsü, sarmalamış her bir köşeyi Ayın ışığı altında, gölgeler uzar Kalbimde bir boşluk, dolduramaz hiç kimse

Pencereden dışarı bakarım, karanlık gece Yıldızlar kayar gökyüzünde, birer birer Gecenin sessizliği, yükselir içime Sensiz geçen geceler, bir hiç uğruna

Saatler ağır ağır ilerler, dakikalar uzun Yalnızlık bedeni sarar, ruhu tükenir Bir umut ışığı ararım, bu karanlıkta Belki bir gün gelir, sen de görürsün bu yalnızlığı

Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün,
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kâr sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna; ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun.

.

.

çiçekler üşümesin

Gönlümün maviliği gitmesin gökyüzünden
Kuşların gülücüğü eksilmesin yüzünden
Kar yağsada bu sessiz vadiye, gün bitmesin
Yapraklar üşüse de, çiçekler üşümesin

Nurullah Genç