Bir şiir kırıntısı aktarır mısınız?

Azm-u hamam edelim, sürtüştürem ben sana,
Kese ile sabunu, rahat etsin cism-u can.

Lal-u şarap içirem ve ıslatıp geçirem,
Parmağina yüzüğü, hatem-i zer drahşan.

Eğil eğil sokayım, iki tutam az mıdır,
Lale ile sümbülü kakülüne nevcivan.

Diz çökerek önüne ılık ılık akıtam,
Bir gümüş ibrik ile destine ab-ı revan.

Salınarak giderken arkandan ben sokayım,
Ard etegin beline, olmasın çamur aman.

Kulaklarından tutam, dibine kadar sokam,
Sahtiyenden çizmeyi, olasın yola revan.

Öyle bir sokayım ki, kalmasın dışarda hiç,
Düşmanın bağrına, hançerimi nagehan.

Eğer arzu edersen, ben ağzına vereyim,
Yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman.

Herkese vermektesin, bir de bana versene,
Avuç avuç altını, olsun kulun saduman.

Sen her zaman gelesin, ben vehbiye veresin,
Esselamun aleyküm ve aleykümesselam.

Gecenin bu karanlık saatlerinde başımı yastığa dayadım, seni düşünüyorum. Gökyüzüne bakan pencerem var, yatağımın kenarında. Ben o pencereden ne zaman baksam seni hatırlıyorum. Mavi olmasa da, kahverengi gözlerin bana hep gökyüzünü hatırlatıyor. Gökyüzüne uzun süre bakamazsın ya, gözlerin kamaşır, sulanır. Senin gözlerine bakmakta böyle işte. Uzun süre bakamıyorum, baksam da gözlerim yaşarıyor. Bir tek gecenin bu kör saatinde bakabiliyorum gökyüzüne. Gökyüzü baktığımı görmüyor karanlıktan. Bende rahatça izliyorum. O uçsuz bucaksız yıldızları izliyorum. Sen olsan yanımda, gecenin bu kör saatinde senin gözlerine bakardım. Gözlerim yaşarmaz çünkü. Çünkü sen görmezsin beni. Gündüz de, gece de görmezsin. Bende elime kalemi alırım işte. Gözlerini anlatırım bu satırlara. Sahi, doya doya bakmadan nasıl böyle bildim gözlerini? Nasıl ezberledim yüzünün her santimini? Ah be sevgili ! Şu koca gökyüzü bile içinde ne aşklar barındırıyor. Kim bilir kaç aşığın onu izleyişine tanık oldu. Kaç aşık dokundu birbirine şu gökyüzü altında. Bir ben dokunamadım sana. Bir sen görmedin beni. Gökyüzü bile sevdi beni, bir sen sevemedin. Yağmur bile be ! Yağmur bile kaç aşık için gözyaşı döktü. Kaç aşığın üzerine yağdı. Bu gece de benim için ağlasın be. Bu gecede bana ağlasın şu gökyüzü. Duy sende. Duy sessiz çığlıklarımı. İçime akıttığım gözyaşlarımı. Gökyüzü çıkarsın açığa. Bir o anlar beni bu saatten sonra. Bir o yağarak dokunur ellerine. Hadi be yağmur ! Ben dokunamadım, sen dokun benim yerime. Sen dokun yağmur gülüşlüme, gökyüzü bakışlıma. Rüzgar; sen de benim yerime okşa saçlarını ve şu sözleri fısılda kulaklarına; “Ben seni sevdiğim günde kaldım sevgili. Sonbahardı. Ben mevsimlerimi kaybettim. Sayende ne kışım var artık, ne de yazım. Bir sonbaharım var, bir sen varsın. Bir de beni sevmeyen kalbinin kalbimde bıraktığı yangın.

Gökyüzü bir örtü, masmavi, engin, Yeryüzü altında uykuda her gün. Rüzgar fısıldar eski bir ezgin, Yapraklar raks eder, döner her yöne, Bir umut saklıdır her yeni güne.

Deniz dalgalanır, sonsuz bir fısıltı, Kumlar uzanır, zamanın akışı. Martılar uçar, özgürlük şarkısı, Güneş batarken kızıl bir ağıt, Yine de başlar her şey, bir bahar gibi.

Şehir uyanır, ışıklar parlar, Her bir pencerede ayrı bir rüya. İnsanlar koşar, hayaller kurar, Gürültü karışır sessiz bir dua, Hayat akar gider, bilmecelerle dolu.

Ağaçlar yaşlanır, dalları bükük, Anılar birikir, köklerde derin. Kuşlar yuva yapar, kollarında küçük, Toprak kokusuyla, bir hazine serin, Her damla yağmurda, bir yaşam izi.

Yalnızlık çöker, hüzünlü bir tül, Düşünceler uçar, dipsiz bir kuyu. Anılar canlanır, geçmişte bir gül, Yine de var bir yol, bir çıkış yolu, Kalpteki sevgiyle, her şey mümkün.

Şimdi kapanır gözler, yeni bir düş başlar, Umut parlar yine, gecenin sonunda. Yarın doğacak gün, yeni bir aşk taşır, Sonsuzlukta kaybolur her bir anında, Yaşam bir şarkıdır, söylenir durmadan.