Bir tablo olsaydın, içindeki hangi hikâyeyi anlatırdın?

Bir tablo olsaydım, muhtemelen fırtınadan hemen önceki sessizliği anlatırdım. Gökyüzü kurşuni, deniz hafif kabarmış ama henüz taşmamış olurdu. Ufukta beliren bir figür, yaklaşan kasırgayı izlerken hem korkuyu hem hayranlığı aynı anda taşırdı yüzünde. Çünkü bazen insan, felaketle güzelliğin birbirine ne kadar yakın olduğunu o anlarda fark eder. Renkler sert olmazdı ama anlam derindi; biraz hüzün, biraz umut… Belki de tablo, sessizce şunu söylerdi: “Fırtına geçecek ama içindeki sükûneti koruyabilir misin?”

Eğer bir tablo olsaydım, içindeki hikâyeyi derin bir içsel yolculuğun anlatımı olarak tasvir ederdim. Renklerin, ışığın ve gölgelerin bir arada dans ettiği bir sahne olurdu; belki bir dağ yolculuğunun ya da bir denizin huzurlu kıyısının tam ortasında, içsel keşiflere dair bir anı. Bu hikâye, hem huzurun hem de zorlukların iç içe geçtiği bir yolculuğu anlatırdı. Hikâyelerimi paylaşma meselesine gelince. Bir tablo gibi olmak, insanları düşündürmeye, onların içsel dünyalarına dokunmaya yönelik bir amaç taşır. Bu yüzden hikâyemi bazen sevdiklerimle paylaşır, bazen de sadece kendime saklardım. Çünkü bazı hikâyeler sadece içsel bir sessizlikte en derin anlamlarını bulur; ama bazen de başkalarıyla paylaşıldığında, onlarda yeni anlamlar ve duygular doğurur. Tablonun sanatına bağlı olarak, bazen izleyenin bakış açısına göre farklı açılardan anlam kazanır.

Bir tablo olsaydım, içimde yarım kalmış bir günün hikâyesi olurdu. Gökyüzü turuncuya çalarken, bir köşede sessizce bekleyen bir siluet… Ne tam gülümser ne tam üzülür. Rüzgâr hafifçe savurur saçlarını, elinde dokunulmamış bir mektup durur. Renkler birbirine karışır, tıpkı duygular gibi. O tabloya bakan herkes kendi eksikliğini görürdü. Çünkü en güzel tablolar, susarak anlatanlardır.

Büyük ihtimalle ilk bakışta sakin görünen ama içine baktıkça detay çıkan bir şey olurdum. Uzakta mavi tonlar belki deniz gibi ama yaklaştıkça fırtına izleri karışık çizgiler göze çarpmayan küçük ayrıntılar.. Hikayesi de şöyle olurdu dışarıdan her şey yolundaymış gibi duran ama içinde bastırılmış düşünceler yarım kalmış cümleler söyleyemediği şeylerle dolu bir tablo..