Tanrı olmasaydı, insanlar yine de ahlaklı olur muydu?

Tanrı’nın varlığı olmadan da insanların ahlaklı davranabileceğini tarih boyunca görmek mümkündür çünkü ahlakın temelinde toplum içinde düzen sağlama, başkalarının haklarına saygı gösterme ve empati kurma gibi insani değerler vardır. Din bu değerleri pekiştiren bir çerçeve sunabilir ama tek kaynak değildir. Birçok insan iyilik yapmayı ya da adaletli olmayı kendi vicdanına, toplumsal sorumluluklarına ya da içsel bir doğruya bağlar. Bu yüzden ahlakı yalnızca dini motivasyona indirgemek yetersizdir, asıl mesele insanın içtenliğinde yatar.

Selamlar elbette Tanrı olmasaydı da ahlaklı olunurdu. Ama bana soracak olursan nihai ahlak Tanrı figurunun var olmasıyla tamamlanıyor. Düşünsene birileri milleti soyarken sen ahlaklıyım diye bu eyleme katılmıyorsun. Bu karşı taraf için senin bir keriz ve ahmak olduğun düşüncesini yaratıyor. Eziliyorsun ve hakkın yeniyor. Hiç bir şey de yapamıyorsun. Ancak Tanrı gibi ulu bir figurun varlığı, yaptığın eylemlerin cezasız ve ödülsüz kalmayacağı fikri her daim eylemleri anlamlı kılıyor. Bir sürü ateist arkadaş var, bir inançları olamamasına rağmen pek çok tanrıya inanan din mensubundan daha ahlaklı davranırlar... Zaten dinde iyi bir insan olamayan musliman da olamaz diye bir şey var. Kuranda yazarda sakallı cübbeli şeytanlar insanlara bunu öğretmez. Ne öğretir? çal çırp zina et ama namaz kılıp oruç tutarsan cennettesin. Yok öyle bir şey. Bu düşünce yüzünden çalan çırpan insan ezen ama namaz kıldığı için cennete gideceğine inanıp seni kötü insan olarak tanımlayan milyonlarca dangalak türedi dünyada...

Her insanın içinde kötü bir taraf var. Ama vicdanı yüreği güzel olan insanı içindeki o kendisiyle konuşan ses durdurur. Vicdanı yüreği kararmış insanda istediği dine inansın istediği ibadeti ritüeli yapsın fırsatını bulduğunda her türlü pisliği yapar. Son cümlenizde dediğiniz gibi ahlak insan olmanın bir gereği yaratıcı veya din gerekmiyor.