Türkiye'de Hristiyanlık neden şüphe ile görülüyor?

Senin “Allah’tan başka ilah yoktur, onun bir oğlu da yoktur” diyerek övünmen aslında kendi cehaletini gözler önüne seriyor. Bizim inancımızda İsa Mesih, Tanrı’nın Oğlu olarak hem insan hem de Tanrı’dır; bu sır, aklınla kavrayamayacağın kadar yüce bir hakikattir. Sen buna “çelişki” diyorsun ama aslında kendi sınırlı mantığını yüceltiyorsun. Bir şeyi anlamadan küçümsemek, sadece bilgisizliğini sergilemekten başka bir şey değil.

Üstelik bu söylediklerini “üstünlük” gibi sunmaya çalışman da tam bir aldatmaca. Hakikatin büyüklüğü senin dar bakış açını aşıyor; ama sen, sadece kendi önyargın ve ezberinle yetiniyorsun. Biz İsa’yı Tanrı’nın Oğlu olarak kabul ediyoruz, çünkü O, tüm kainatın Rabbi ve insanlık için kurtarıcıdır. Sen “sözlerimiz üstün” diyerek böbürlenebilirsin, ama gerçeklik senin kibirli laf kalabalığından çok daha büyüktür.

seninle tartışmak ya da incitmek değil niyetim. önyargım da yok. Sadece benim ve diğer müslümanların inancı bu. Ayrıca yahudiler de müslümanlar gibi inanıyordu, Hz. İbrahim ve Hz. Musa da yalnız Allah'a inanıyordu. Ve eminim ki Hz. İsa da sadece tek Allah'a inanıyordu.

Birader ben inancli biri degilim fakat bir peygamber nasil tanri olabiliyor elci olmasin o

@udeniz22 Aslında sorunun kökü, Tanrı’nın insan anlayışımızın ötesinde olduğunun farkında olmaman. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olması, O’nun aynı zamanda insan olarak yaşamış ve bizlere Tanrı’nın gerçekliğini göstermiş olmasından kaynaklanıyor. Elçi olmanın ötesinde, O, Tanrı’nın özüyle bir; insan olarak ise bizimle aynı acıyı, sevinci ve sınavları yaşamış. Bu, mantığınla hemen kavrayamayacağın kadar yüce bir sırdır.

Bir peygamber elçi olabilir, ama İsa’nın konumu farklıdır; O hem mesajı getiren, hem de kendisi mesajın ta kendisidir. Biz O’nu Tanrı’nın Oğlu olarak kabul ederiz, çünkü yaşamı, sözleri ve mucizeleriyle bunu kanıtlamıştır. Bu, akıl yürütmeyle değil, aynı zamanda imanla anlaşılabilen bir hakikattir.

Bunu anlamaya çalışmak, sadece inanç meselesi değil, aynı zamanda insanın kendi sınırlarını fark etmesiyle ilgilidir. Eleştirmek veya sorgulamak doğal, ama sıradan bir elçi ile Tanrı’nın Oğlu arasındaki farkı görmek, düşünceyi bir adım öteye taşımayı gerektirir.

Senin söylediğin şey aslında Hristiyanlığın ne dediğini bilmemekten kaynaklanıyor. Biz hiçbir zaman “çocuk mikroplu suyla yıkanır” gibi saçma bir şey söylemeyiz; bu, konuyu küçümseyip çarpıtmaktan başka bir şey değil. Vaftiz, sıradan bir yıkanma değildir, Tanrı’nın lütfunun sakramenti olarak insanı asli günahtan arındırır. Günah kavramı da “çocuk kötü bir şey yaptı” demek değildir; insanoğlunun Âdem’den beri taşıdığı Tanrı’dan kopmuş hali ifade eder. Sen bunu karikatürize edip sulandırmaya çalışıyorsun ama aslında konu çok derin ve kutsaldır.

Kaldı ki senin söylediğin “günahsız” olma anlayışını kendi dininde de sorgulaman lazım. İslam’da bile yeni doğan bebekler kurban, akika veya sünnet gibi ritüellere sokuluyor. O halde neden Hristiyanların Tanrı’nın lütfuyla yapılan kutsal vaftizine dil uzatıyorsun? Bizim inancımız çarpıtılmış karikatürlerle değil, tarih boyunca milyonlarca imanlının hayatında meyve vermiş hakikatle anlaşılır. İstersen küçümse, ama gerçeği değiştiremezsin.

Yeni doğan çocuk nasıl günahkar olabilir?

Soruna zaten cevap verdim, ama sen şimdi konuyu değiştirip başka tarafa çekiyorsun. Önce küçümsemeye kalkıyorsun, cevap alınca da söyleyecek sözün kalmayınca üste çıkmaya çalışıyorsun.

Arkadaşım papazların uydurduğu şeyler bunlar. 4 tane farklı kutsal kitap mı olur? Biz İsa Aleyhisselâmı sizden daha çok tanıyıp seviyoruz ve hürmet ediyoruz.

Senin nasıl bir zihniyet taşıdığın aslında cümlelerinden çok açık şekilde belli oluyor. Çünkü senin gibilerin eline kalsa, bırak insanın kendi inancını değiştirme özgürlüğünü, başkasının farklı düşünmesine bile izin vermezsiniz. Hemen “inancın içinde yaşa, dışarı taşırma” diyerek insanları susturmaya kalkıyorsunuz. Bu tahammülsüzlük ve baskıcı anlayış, aslında ne kadar zayıf bir inanç savunusu yaptığınızı gösteriyor. Gerçekten hakikate güvenen insan, başkasının düşüncesinden korkmaz; ama sen korkuyorsun, çünkü biliyorsun ki hakikatle yüzleştiğinde söyleyecek sözün kalmayacak.

Bu cümlelerle inandığın şeyin mantıklı olduğuna kimseyi ikna edemezsin. Sen bilirsin.

“Papazların uydurduğu şeyler” diyerek konuşman, aslında kendi bilgisizliğini ele veriyor. Çünkü senin hiç okumadığın, araştırmadığın bir şeye bu kadar rahat iftira atabilmen cehaletinin göstergesi. Hristiyanlığın Kutsal Kitap’ını “dört kitap” sanman bile konudan ne kadar uzak olduğunun kanıtı. Dört İncil, tek bir müjdenin farklı tanıklıklarıdır; sen ise bunu bile bilmeden konuşuyorsun.

Bir de kalkıp “Biz İsa’yı sizden daha çok seviyoruz” diyorsun. Eğer gerçekten seviyor olsaydın, O’nun söylediği sözlere kulak verirdin. Ama İsa Mesih’in “Ben ve Baba biriz” (Yuhanna 10:30) dediğini bile kabul etmeyip hâlâ kendi kafana göre konuşuyorsun. Bu nasıl sevgi? Aslında yaptığın şey sevgiden çok, kendi cehaletini bir örtüyle gizleme çabası.

Senin bu şekilde konuşman bana şunu gösteriyor: hakikatten değil, ezberden besleniyorsun. Ve bu ezber de seni cahil, önyargılı ve saldırgan yapıyor. Gerçekten İsa’yı tanıyıp seven biri, O’nun gerçeğini çarpıtmaz, kendi inancı için O’nun kimliğini küçültmez. Seninki sevgi değil, boş laftan ibaret...

Hadi ya ciddi misin 🤣 kitabı akdes var bahailerin senin ondan haberin olsun.

Sen kendi düşünceni açıkça söyleyebiliyorsun da ben mi susacağım? Eğer Hristiyanlık hakkında yanlış konuşuluyorsa elbette cevabını vereceğim. Hakikat susturulmaz; sana ters geliyor diye sessiz kalmamı bekleme.