Hakikati anlamak için anlatana mı bakarsınız, anlatılana mı?

Gerçek çoğu zaman çok inceliklidir ve kişi gerçeği ortaya koyduğu şekilde algılamalıdır. Birçok insan boş yargılar ve gözlemlerle kendi gerçeklerini yaratır, gerçeği gerçekten anlamadan gördüklerini söylemek için acele eder. Her iki durumda da, söylediğine inanan veya anladığını sanan kişi aslında gerçeğin çok uzağındadır çünkü kusurlu gözlüklerle baktığı sürece, gerçeğin iletimi ve alımı boşuna kalır.
Gerçek basit ve aynı zamanda karmaşık bir şeydir çünkü her insana göre gerçek, önyargılarının, inançlarının ve değer yargılarının ötesini görmek için gerekli çalışmayı yapmadığında, içsel yaralarıyla kavramsallaştırılır ve egosuyla yoğrulur. Gerçek, kalbi tüm boş düşüncelerden, tüm aceleci yargılardan ve hiçbir kanıtı veya somut anlamı olmadan gerçeğin efendisi olduğuna inanma duygusundan arınmış olanlara sunulur; sadece sürekli tekrarlayan içsel süreçler kaybolur ve kişinin ruhunun kıvrımlarını rahatsız etmek için geri döner. Hakikat barışa götürür, savaşa değil; hakikat uzlaşmaya götürür, çatışmaya değil; hakikat açıklığa götürür, insanı fildişi kulesinde hapsedip, uzun görüşlü dürbünüyle her şeyi algılayıp anlayacağına inandıran şeye değil. Söyleyen ile söylenen arasında seçim yapma sürecinde, eğer bu dürbün bozulursa, insan ikisini de seçmemeli ve tüm yanılsamalardan ve iç çatışmalardan arınmış kendi hakikatini aramalıdır.

Hakikat, tüm saçmalıklardan, tüm kusurlu mekanizmalardan arındığımızda, ama her şeyden önce sağlıklı bir özgüvene sahip olduğumuzda bulunur; başkalarının kusurlarını veya yanıltıcı kusurlarını aradığımızda değil.