Rast gele bir soru sorun cevaplayım, ne dersiniz?

Eğer beni bir film karakteri sanıyorlarsa, o karakterin benden tamamen farklı olması mümkün olmazdı bence. Çünkü en uzak yansıma bile, kaynağından bir parça taşır. Muhtemelen insanlar beni, içimdeki bir yönün abartılmış hali gibi görürlerdi. Belki daha cesur, belki daha asi ya da fazlasıyla sakin ve kontrollü. Ama ne olursa olsun, o karakterin içinde bana ait bir şey olurdu mutlaka. Asıl zor olan kısmı, gerçek beni kimsenin tanımıyor olması olurdu. Bu yalnızlık hissi, insanın içine oturur. Herkes bir başkasını görürken sen kendi gerçeğini anlatamazsın. O noktada ister istemez şu soruyu sorardım kendime: Beni ben yapan şey başkalarının beni nasıl gördüğü mü, yoksa benim kendimi nasıl bildiğim mi? Belki de bu farkındalıkla başlardı gerçek hikâye. Ve belki de o film, en sonunda ben olurdu.

Teşekkür ederim :)) nasılsın, hayat nasıl gidiyor?

Stabil, öyle takılıyorum. Hayatımın her şeyinin yolunda ve istediğim gibi gitmesi şu sıralar canımı çok sıkmaya başladı. Neye istersem ulaşıyor (benim iradem doğrultusunda), ne yapmak istesem yapıyor olmak gerçekten canımı çok sıkmaya başladı.

İnan nasip etmesin. Bak çok iğrenç bir şey. Sanki amacım kalmamış gibi hissediyorum. Filmler, kitaplar ve kedilerim beni mutlu ediyor.

Onu da dibine kadar yaşadım ki :D

Teşekkürler.

Şuanda bir şey düşünmüyorum. Elimde şarabımla müzik dinliyorum. Kafamı topladığım zaman, öğleden sonra buna cevap veririm.

Bireyin etik değerlerini yitirmesi, aslında yalnızca bireyin değil, bütün bir toplumun içsel dengelerinin sarsılması anlamına gelir. Aşırı bireyselleşme, başlangıçta özgürlüğün bir ifadesi gibi görünür; kendi kararlarını alabilen, sorumluluk taşıyan, kimliğini dış etkenlerden bağımsız biçimde inşa eden bir insan modeli cazip gelir. Ancak bu süreç, bir noktadan sonra benmerkezcilikle yer değiştirirse, birey artık yalnızca kendi çıkarlarını önceleyen, başkalarının varlığını yalnızca kendisine hizmet ettiği sürece önemseyen bir varlığa dönüşebilir. İşte bu kırılma anı, etik değerlerin silikleştiği yerdir. Çünkü etik, yalnızca bireyin iç sesiyle değil, ötekiyle kurduğu ilişkiyle, başkasına duyduğu sorumlulukla biçimlenir.
Toplumsal etik değerler bir ortak zemin sunar; insanların birbirine güvenmesini, empati kurmasını, adalet duygusunu yaşatmasını mümkün kılar. Yozlaşma başladığında ise bu zemin çatlamaya başlar. Herkesin yalnızca kendisini düşündüğü bir toplumda dayanışma yerini rekabete, saygı yerini tahakküme, güven yerini kuşkuya bırakır. Bu da kaçınılmaz biçimde yalnızlaşan, yabancılaşan bireyler yaratır. İnsan, doğası gereği bir topluluk varlığıdır; anlamını başkalarıyla kurduğu ilişkilerde bulur. Eğer bu ilişkiler etik temelden yoksunsa, birey kendi içsel pusulasını da kaybeder. Modern dünyanın en büyük krizlerinden biri, tam da budur: Bireyselliği özgürlük sanarken etik bağları koparmak ve sonunda ne bireyi ne de toplumu ayakta tutabilecek bir değer sistemine sahip olamamak.

Rica ederim Cau

Sen konuştuğunda, ses dalgaların telefonun mikrofonu tarafından elektrik sinyallerine dönüştürülür. Bu sinyaller dijital verilere çevrilir ve ardından en yakın baz istasyonuna kablosuz olarak gönderilir. Buradan bir dizi altyapı sistemine, yani telefon operatörünün santrallerine veya internet üzerinden çalışan sunuculara ulaşır. Karşı tarafın telefonu bu dijital verileri alır, tekrar elektrik sinyallerine dönüştürür ve hoparlöründen ses dalgası olarak dışarı verir. Böylece senin sesin saniyenin çok küçük bir diliminde karşıya ulaşmış olur.

Hahahah 😄 son 30 yılda doğanlar da zeki, ama robotlaştık. Teknoloji bizi mahvetti