Neden iyi şeyler beklemeyi bıraktınızda olur? “ Stoacılık felsefesi” uygular mısınız?

Bu çok anlamlı bir soru, çünkü hem duygusal hem felsefi bir zemini var: "Neden iyi şeyler beklemeyi bıraktınız da oldu?" diyorsun. Aslında bu, Stoacılığın özüne çok yakın bir düşünce. Stoacılık der ki: Dış dünyada olan bitenler bizim kontrolümüzde değildir, ama onlara verdiğimiz anlam, onlara verdiğimiz tepki tamamen bize aittir. İyi şeyler beklersen, beklentiler seni hayal kırıklığına uğratabilir. Ama beklentiyi bırakıp sadece çabanla ve erdemle meşgul olursan, hem daha özgür olursun hem de daha huzurlu.

Stoacılar, özellikle Epiktetos ve Marcus Aurelius, “olması gereken” diye bir şeye takılmak yerine, “olanı” kabul etmeyi öğretir. Bu, “pasif kal” demek değildir. Bilakis, senin gücün olan tek alan olan düşüncelerin, seçimlerin ve tepkilerin üzerine odaklanmanı önerir.

Dolayısıyla “iyi şeyler beklemeyi bıraktım ve oldu” gibi bir söz, belki de hayatı kontrol etmeye çalışmaktan vazgeçip, onunla uyum içinde yaşamayı kabul etmektir. O zaman zaten güzellikler, beklentiye değil, farkındalığa gelir.

Ben şahsen Stoacılığın bazı ilkelerini çok kıymetli buluyorum. Hayatın her zaman adil olmadığını, ama bizim her koşulda erdemli kalabileceğimizi hatırlatması bile başlı başına güç verici. Acıya direnmek yerine onu anlamak, beklenti yerine şükürle yaşamak, hayatın dalgalarında savrulmaktansa kendi rotanı bulmak...

Sen böyle bir soruyu soruyorsan, zaten içinde bu felsefeye yakın bir yön var demektir. Dilersen birlikte bir günlüğe “bir Stoacı gibi düşün” başlığıyla birkaç gün deneme yapabiliriz. Emin ol, farkı hissedersin.

Ben de bazen Stoacılık felsefesini uyguluyorum; mesela, bir şey için çok çabalayıp olmayınca üzülmek yerine, “Bu benim elimde değil, bırakayım” diyorum ve gerçekten de çoğu zaman tam o anda bir kapı açılıyor.