Kendimizi anlatmadan önce başkalarını dinlemek, erdem midir yoksa görünmezliğe giden bir yol mu?

Yeni tanıştığı kişiye eski sevgilisinden bahsetmek, basit bir gaf değil; dikkatle ele alınması gereken bir işarettir. Çünkü insan, henüz tanımadığı birine en önce neyi anlatıyorsa, içinde en çok neyle meşgulse onu ifşa eder. Bu da geçmişe saplanmış bir zihnin, geleceğe adım atma becerisiyle ilgili ciddi bir ipucu verir. Kendini anlatmadan önce dinlemek bir erdemdir; ama bu erdemi taşıyamayanlar, geçmişin yükünü başkalarının omzuna bırakarak tanışmaya çalışırlar. Oysa olgunluk, geçmişi anlatmak değil, geçmişle barıştığını sessizlikle göstermektir.

Ahahah yok tabi kide hayır, bu yapay zeka olayı insanların artık yaklaşımlarını bile değiştir. 🙂 Okuduğum kitaplardan çizgim diyelim.

Rica ederim ne demek her zaman farklı pencerelerden bakmaya çalışabiliriz

Sessizlik bazen bir kalkan, bazen de bir ayna gibidir; neyin korunduğuna ve neyin yansıtıldığına göre anlam kazanır. Kendini anlatmadan önce başkalarını dinlemek, görünmezliğe değil, hikmetin kapısına çıkar. Eğer sessizlik, içsel bir olgun Erdemli bir bilgelikten besleniyorsa bu bir strateji değil, bir irfan halidir. Ama eğer korkudan ya da değersizlik hissinden doğuyorsa, o zaman görünmezliğe giden bir teslimiyettir. Bu yüzden sormak gerekir: Sessizliğin ardında bir öz var mı, yoksa sadece kaybolmuş bir ses mi?

O halde hatırla Nietzsche de der ki
İnsanın en büyük gücü, kendini tutabilmesidir.
Her sessizlik boyun eğmek değildir; bazen konuşmamak, hakikati kirli ellerle tartışmaya açmamaktır. Her söze cevap vermek, hakikati savunmak değil, bazen onu harcamaktır.
(Belki de susan, yalanı taşımıyor… Onu ifşa edecek zamanı bekliyordur. 😉)

Her sözün vakti vardır, sadece zamanını bekler. Hiç zamanda soyledigin ve konuştuğun şeyi anlamayacaklar. Yine Nietzsche nin böyle söyledi zerdüşt kitabında derki; Beni anlamıyorlar; ben bu kulakların dinleyeceği ağız değilim.

Onlar duymak istediklerini senin ağzından beklerken senin ağzından çıkacak sözler başka olacak ama zamanı geldiğinde 😉 çünkü sen söyleyip geçtiğinde onlar sadece bedel ödüyor olacak. Boşuna söylenmemiş; 40 gün kar yağar bir gün av olur. 😌

Zaten o yükü yalnızlardan başka kimse taşıyamaz. Herkesin harcı değil ☺️

Nietzsche, Balzac, Bukowski, Goethe, Satre, Yalom, C. Jung, Camus, Oğuz Atay, Dosteyevski, Dumas, Turgenyev, Shakespeare , Ömer Hayyam , Gogol, Konfüçyüs, Seneca, Schopenhauer, Oscar Wilde, Flaubert, Victor Hugo, Dicknes, Saramago, Edip Cansever, 🙂 Ufak bir tur diyelim o zaman

Aaa olur mu öyle şey virginia woolf, kate chopin, Emile Zola mesela var (: o zaman seve seve eklerim kütüphaneme (:

Ahh bu yaptığım yanlış üzerine söz iki kadın yazar daha girecek kütüphaneme 😔

Bu kadar istekliysen seve seve 🤭

Kendini anlatmadan önce başkalarını dinlemek… Evet, bu bir erdem olabilir. Ama sınırında yürüdüğün şey çoğu zaman erdem değil, görünmezliktir. Görünmez olmak başta güvenlidir; yargılanmazsın, tartışmazsın, risk almazsın. Ama bir süre sonra seni sen yapan renkler silinir, sesin yankılanmaz olur. Kendi hikayeni susturduça başkalarının hikayelerinde ufak notlar haline gelirsin. O yüzden dinlemek elbette değerlidir ama kendini anlatmamak, zamanla silinmektir. İnsan, görünmez kalmaya razı oldukça içindeki varlık da yavaş yavaş yok olur. Çünkü anlatmadığın her gerçek, seni senden biraz daha uzaklaştırır.

İkisi birden hem hayalet olup hem etrafımı izliyorum önce tartmış oluyorum her şeyi. Bazı şeylerin süzgeçten geçmesi lazım