Seni Tarhan'ın Damlaları'na Davet Ediyorum!

İlk defa İran'lı bir yazarın eserini okudum. Mahbod Seraji' den Tahran' ın Damları. Az önce bitmesine rağmen içim darmadağın. Uzun zamandır yemediğim yemeği yemiş gibiyim. Tam bir ziyafet :)

Mahbod Seraji bize bambaşka bir kırmızı gülü anlatıyor.

Başkaldırışın simgesi olan kırmızı gülü...

Aşka, rejime, ölüme başkaldırış...

Okurken çocukluğuna dair meltemler okşuyor yanağını. İki yakın arkadaşın Ahmet ve Paşa'nın kardeşliğine tanık oluyoruz. Ahmet' in Fehime' ye olan aşkı, Paşa' nın kabul edemediği Zari' ye olan aşkı. İran' ın yönetimine tanık oluyoruz. O toprak sokaklarda yürüyoruz. 1973 yazında gençlik en güzel vakitleri ile geçerken, zaman onlar için geriye sayıyor. Ve bom! 1974 kışındaki umulmadık olaylar yaşamanın zorluğunu, zorunluluğunu gösteriyor. Dudaklarına işleyen kahkahadan gözlerine dökülen yaşlara.

"Şerefe" diyoruz kitabı bitirirken. "Şerefe! Kırmızı Gül' e!" Kitabı okurken dinlediğim şarkıyı armağan ediyorum size:

Sana âşık olduğum için bana öğüt veriyorlar.
Öğüt bana ne yarar verir?
Zehirli su içmişim.
Bana şekerin ne yararı olabilir?
Benim için ayağını bağlayın diyorlar.
Oysa deli olan gönüldür.
Ayağımın bağlanmasının ne faydası var?