Kalem Kılıçtan Keskindir

Bu benim ilk bencem arkadaşlar öncelikle herkese selamlar...

Kalemin kılıçtan keskin olduğu hep bilindik bir sözdür ama gerçektir de. Bakın bana göre dünyada iki tür insan vardır. Biri fikir eder, bir fikir bulur. Kalemi eline alınca da yazar durur. Kalemini fikriyle döver, biler ve onunla keskinleştirir. Sonra ikinci insan türüne geliyoruz. O da bu yazılan fikri görür okur-e tabi kalem keskin-okuyanın beynini bir ok gibi vurur bu fikir ve bu fikirin savunucusu olur çıkar. İşte bu örnekte olduğu gibi kılıçla-tabi Cüneyt Arkın değilsen- sadece bir kaç kişiyi öldürürsün. Ama kalemle onlarca kişiyi esirin edersin. Yanlış anlamayın ben burada yazarlara bir hakaret savurmuyorum." Kalem kılıçtan keskindir" sözünü, detayına inerek kanıtlamaya çalışıyorum, sizlere...

Onun dışında Dadaloğlu'nu bilirsiniz. Onun bir sözü vardır; "Delikli boru çıktı, mertlik bozuldu!" diye, belki duymuşsunuzdur.Bunu silah icat olunmasından dolayı söylemiştir. Evet silah icat olunca kılıçlar artık pabucu dama atılmıştı. Yine bence o çağda mert kelimesinin karşılığı kılıçken, bu çağda mert kelimesinin karşılığı kalemdir. Çünkü tarih sahnesine baktığımızda o küçücük kalemlerin koca hükümetler, koca padişahlar, koca imparatorluklar yıktığını görürüz. Hatta ve hatta kalemlerin neden olduğu savaşlar bile vardır. İşte kızlar soruyorun sayın üyeleri; kalem bu çağın kılıcı, hatta işin daha doğrusu; "çağ geliştikçe kılıçta gelişerek, kendinden daha keskin bir kalem haline gelmiştir"...

Başta; "kalem kılıçtan keskindir!" sözünü kanıtladık. Ama etrafıma bakıyorum ki; doğru dürüst bir şeyler karalayan yok. Neden peki nedeni ne açıklar mısınız? Ne oldu gözünüzü teknoloji mi bürüdü sizin? Bakın Einshtein der ki; "Korkarım bir gün teknoloji insan etkileşiminin önüne geçecek ve aptal bir nesil ortaya çıkacak!" Bu sözün gereğini şimdi anlıyorum. Eskiden zorluklar içindeydi yazarlar. Ama o zorluklar içinde öyle yazar çıkmıştı ki, akıl almaz bir edebiyat mirası bırakmışlardı bize.

Şimdi size soruyorum şu an teknoloji ile beraber imkanımız daha çok iken yazmak için, neden bu devirde de bir; Mehmet Akif çıkmasın, neden bir Necip Fazıl çıkmasın, neden bir Nazım Hikmet çıkmasın, neden bir Yahya Kemal, Ahmet Arif, Orhan Veli çıkmasın? Bizim de artık bir şeyleri karalamamız lazım. Tamam, kimse karalamıyor demiyorum. Ama az karalıyorlar diyorum. Bizler bu ülkede doğduk ve bu ülke bize çok şey emanet etti. Bu yazarlar bize tecrübelerini yazdılar. Bu yazarlar bize bir edebiyat emanet ettiler. Eee peki biz, bizden sonrakilere ne emanet edeceğiz. Bomboş beyaz A4 kağıtları mı? Hadi işe teknoloji katalım biraz; bomboş beyaz site sayfaları mı? Bakın arkadaşlar bizler gideriz. Har insan fani... Ama unutmayın "söz uçar" yani sen uçarsın, sözün uçar bir rüzgarla. Ama "yazı kalır" bir iz bırakırsın ardından...