Demokritos Der ki: "Gerçeğe Dair Hiçbir Şey Bilmiyoruz, Çünkü Gerçek Bir Kuyunun Dibinde Yatmaktadır."

Merhabalar yeniden.

Demiştim ya, ara ara incelemeler yapmak istiyorum diye, işte bugün de antik Yunan Filozoflarından Democritus'un bir cümlesi ile başlayacağız serüvenimize.

Bir çoğumuzun tuvale dökülmüş hali olmasa da, hayatlarında edindikleri tecrübeler ile yakından tanığı bir resme değineceğiz sonra.

Şahsen çok sevdiğim bir öyküyü de aktaracağım sizlere. Neyse.

Hadi başlayalım...

Demokritos'ın Işığı Altında Kuyudan Çıkan Gerçek...

Gerçek ve Yalanın Hikayesi...

Anlatılanlara göre, Gerçek ve Yalan güneşli, güzel bir günde birlikte gezinmeye başlarlar. Tabiat güneşin ışığı altında parıl parıl parlarken, kuşların, böceklerin sesleri bir şarkı gibi süzülür kulaklarından ruhlarına.

Yalan tutamaz kendini, "Ne kadar güzel bir gün!" der. Şaşırır Gerçek, ilk kez şahit olmuştur Yalan'ın gerçeği söylediğine. Gün boyu sürer bu şaşkınlığı, zira Yalan adeta bambaşka biri olmuştur ve hiç yalan söylemez gün boyunca.

Gezintilerine devam ederken bir kuyuya rastlarlar. Yalan yine şaşırtır Gerçek'i, kuyuyu gösterir ve "Baksana şuna, suyu ne kadar da güzel görünüyor su, yüzmek ister misin?" diye sorar.

Gerçek emin olamaz, şaşkınlığı kadar büyüktür şüphesi de. Usulca kontrol eder suyu. Bir hile olmadığından emin olur kendince ve teklifi kabul eder. Soyunur ve girerler suya.

Gerçek kendini suya tamamen teslim edip huzurla yüzmeye başladığında hızlıca çıkar sudan Yalan, Gerçek'in kıyafetlerini giyer ve kaybolur ağaçların arasında.

Öfkeyle koşar Gerçek Yalan'ın arkasından, çırılçıplak karışır kalabalığa, her yerde Yalan'ı arar. Ancak bu çıplak hali ile dışlanır toplumdan, aşağılanır, hor görülür, ayıplanır. Kimse kulak vermez, tabiri caizse görmezden gelirler onu.

Kalbi kırılır Gerçek'in, Yalan onun kıyafetleri ile dolaşırken insanların arasında, o çaresizce döner kuyusuna.

İşte böyle hüzünlü bir sondur Gerçek'in hikayesinin sonu. Ne dersiniz? Tanıdık geldi mi size? Gerçeği, yüzündeki her bir kırışıklığa kadar tanıdığınızı itiraf edebildiniz mi kendinize?

Belirtmek gerek, gerçeği tüm çıplaklığı ile görmek iyidir, her çıplaklık ayıp değildir, bazı zamanlar çıplaklığın zaruri olduğunu anlamak zorundadır insanlar...

Eserimiz, İnsanlığı Utandırmak İçin Kuyusundan Çıkan Hakikat!

• Eser : Truth Coming Out Of Her Well To Shame Mankind
• Sanatçı: Jean-Léon Géromé

Kuyunun dibinde, karanlıkta kalan teni beyaz, soluk bir hal almıştır gerçeğin, dağınık saçları da oldukça hüzünlüdür.

Yüzündeki öfkeyi görebiliyorsunuz değil mi? Muhtemelen bağırdığı dudaklarının aralık duruşu ile ayan beyan ortadadır.

Sağ elinde muhtemelen cezalandırma amacı ile sımsıkı tuttuğu eski bir kırbaç ya da suyun yıprattığı bir ağaç dalı bulunur.

Her ne kadar tehditkar duruyor olsa da, aslında çıplaklığı ile çizdiği görüntü oldukça savunmasızdır, öyle değil mi?

En güzel yanı da tabloda hangi noktaya bakarsanız bakın, dikkat çekiciliği yüzünden gözleriniz hep bu soluk tene odaklanır. Renkleri öyle güzel düzenlemiş, öyle bir ustalıkla kullanmıştır ki Gérome, arkasında yükselen bitkiler ve güneşin tuğlaları aydınlatan cılız ışığının ortasında resmin tek gerçeği, yine Gerçek'in ta kendisi oluvermiştir.

Konunun bilirkişilerinden Eugène Delacroix ise, sanatçının tabloyu Demokritos'un sözünden ziyade, sürekli sorgulanan tarzı sebebi ile gerçekçi üslubunun üstünlüğünü ve resimdeki doğruluk arayışını ortaya koymak için yaptığını düşündüğünü belirtmiş.

Sonuç olarak Gérome bu tabloyu yaparken ana hatlarını Demokritos'un rehberliğinde çizmiştir, yüklediği anlamlar, ifade etmek istedikleri ise benim için bir muammadır.

Böylece geldik bir bencemizin daha sonuna, umarım hoşunuza gitmiştir Gerçeğin hikayesinin bu iki versiyonu. Okuyan yüreklerinize sağlık, sağlıcakla&sanatla kalın!

#felfire

#kültürsanat